اختلال نوشتن که به عنوان اختلال بیان نوشتاری نیز شناخته میشود، نوعی اختلال یادگیری است. میتواند نوشتن را برای فرد در هر سن و سطح تحصیلات دشوار کند.اختلال نوشتن در ازتباط با سیستم عصبی است که می تواند بر توانایی فرد در نوشتن حروف و اعداد تأثیر بگذارد.
نوشتن یک کار پیچیده است که بخشهای زیادی از مغز را درگیر میکند.این اختلال معمولاً یک عبارت کلی برای مسائل مربوط به نوشتن است.شخصی که اختلال نوشتن دارد ممکن است در واقع با چندین کار و مهارت از جمله طرز نوشتن، املا، دستور زبان، نقطهگذاری، ترکیب پاراگراف، خواندن و ریاضی دست و پنجه نرم کند.
این مقاله انواع، علائم، علل و مدیریت اختلال نشوتن را مورد بحث قرار می دهد.
انواع اختلال نوشتن
۱. رشدی:
این شکل از دیسگرافی کودکان را تحت تاثیر قرار می دهد و اغلب زمانی شناسایی می شود که کودکان شروع به یادگیری نحوه نوشتن در مدرسه می کنند . دیسگرافی علیرغم قرار گرفتن در معرض آموزش کافی می تواند بر توانایی کودک برای یادگیری تأثیر بگذارد، . تخمین زده می شود که 7 تا 15 درصد از کودکان در سن مدرسه اشکالی در نوشتن نشان می دهند.
۲. اکتسابی:
این شکل از دیسگرافی افرادی را تحت تاثیر قرار می دهد که نوعی آسیب عصبی را تجربه کرده اند. در نتیجه، ممکن است در نوشتن دچار مشکل شوند، حتی اگر بزرگسالانی تحصیل کرده باشند و زمانی توانسته باشند به راحتی بنویسند.
علائم دیسگرافیا
فرد مبتلا ممکن است در انجام وظایف زیر با مشکل مواجه شود:
- ساختار حروف و کلمات
- اندازه حروف و کلمات
- فاصله بین حروف
- املا
- گرامر
- ترکیب بندی
- سرعت نوشتن
- خوانایی دست خط
- مهارت های حرکتی ظریف و هماهنگی
در نتیجه، فرد ممکن است علائم زیر را نشان دهد:
- سرعت نوشتن پایین
- مشکل در نگه داشتن خودکار یا مداد
- ناتوانی در نوشتن به خط مستقیم
- تمایل به نوشتن کلمات به صورت برعکس
- مشکل در یادآوری نحوه تشکیل حروف
- استفاده نادرست از حروف بزرگ و کوچک
- استفاده نادرست از افعال و ضمایر
- مشکل در نوشتن جملات با دستور زبان و نقطه گذاری صحیح
- تمایل به ترتیب مجدد یا حذف کلمات از جمله ها
علل دیسگرافیا
علل آن بسته به نوع آن می تواند متفاوت باشد:
۱. نارسایی رشدی اغلب ژنتیکی است و در خانواده ها دیده می شود. بنابراین اگر یکی از بستگان بیولوژیکی به آن مبتلا باشد، ممکن است احتمال ابتلای کودک به آن بیشتر باشد.
۲. اگر اکتسابی باشد، مهارتهای اکتسابی به دلیل آسیب به لوب آهیانه ای مغز از دست میرود که میتواند به دلیل آسیب مغزی، یک بیماری عصبی یا یک وضعیت دژنراتیو رخ دهد.
تشخیص دیسگرافی
کتابچه راهنمای تشخیصی سلامت روان، که به عنوان راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی ویرایش پنجم (DSM-5-TR) شناخته میشود، اختلال نوشتن را در دستهبندی اختلال یادگیری خاص فهرست میکند. با این حال، آن را به عنوان یک وضعیت سلامت جداگانه با مجموعه علائم خاص خود تعریف نمی کند، که می تواند تشخیص آن را دشوار کند.
در حالی که هیچ آزمایش پزشکی وجود ندارد که بتواند به تشخیص دیسگرافی کمک کند، فرآیند تشخیصی شامل آزمایشها و ارزیابیهای دیگری است، مانند:
۱. ارزیابی دست خط:
تست های رسمی دست خط می تواند به ارزیابی خوانایی و سرعت دست خط فرد کمک کند.
۲. تست VMI:
آزمون رشدی یکپارچگی بینایی-حرکتی(VMI) می تواند به ارزیابی توانایی فرد در ادغام مهارت های بینایی و حرکتی کمک کند.
۳. ارزشیابی تحصیلی:
ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی با متخصصان آموزشی همکاری می کنند تا سابقه تحصیلی افراد، نقاط قوت و ضعف یادگیری و میزان مشکلات نوشتن آنها را تعیین کنند.
مدیریت دیسگرافیا
در حالی که هیچ دارو یا روشی وجود ندارد که بتواند دیسگرافیا را درمان کند، دیسگرافی رشدی را می توان با مداخلات آموزشی مدیریت کرد که بسته به میزان آسیبی که کودک با آن مواجه است می تواند متفاوت باشد:
فراهم کردن تسهیلات:
کودک با منابع کمکی یا حمایتی، اما بدون تغییر محتوای برنامه درسی، در آموزش معمولی شرکت می کند.
تغییر:
برنامه درسی و اهداف یادگیری کودک با توجه به توانایی های آنها تغییر میکند. همچنین خدمات ویژه ای توسط مدرسه ارائه می شود. به عنوان مثال، ممکن است به آنها اجازه داده شود که به جای پاسخ کتبی به آزمون های خود به صورت شفاهی پاسخ دهند.
اصلاح:
مدرسه کودک مداخلات خاصی را ارائه می دهد تا به آنها کمک کند تا با شدت نارسایی خود کنار بیایند.
منبع:
https://www.verywellmind.com/dysgraphia-symptoms-types-causes-diagnosis-and-coping-6830077