همه افراد با خانواده خود ارتباط نزدیکی ندارند. در برخی موارد، افراد ممکن است حتی فکر کنند که از خانواده خودشان متنفر هستند. از آنجایی که روابط خانوادگی اغلب ریشه در تجربیات مشترک و نزدیکی دارند، جای تعجب نیست که گاهی اوقات پر از مشکلات باشند.
دکتر جاشوا کلمن،روانشناس بالینی و نویسنده کتاب «وقتی والدین صدمه میزنند: استراتژیهای دلسوزانه هنگامی که شما و فرزند بزرگتان با هم کنار نمی آیید»، بیان میکند که از آنجایی که جامعه بسیار بر بخشش متمرکز است، دوست نداشتن یا دور شدن از خانوادهتان میتواند منجر به احساساتی مانند گناه و شرم شود.
پس اگر از خانواده خود متنفر هستید چه باید بکنید؟ کنار آمدن با این احساسات دشوار ممکن است مستلزم کار بر روی ترمیم روابط و یا نیاز به تعیین و اعمال مرزها با افراد خانواده داشته باشد.
اگر فرصت مطالعه ندارید، می توانید به نسخه ی صوتی گوش دهید. اما اگر ترجیح می دهید متن را بخوانید، محتوای کامل در ادامه در دسترس شماست. به هر شکلی که برایتان راحت تر است، این محتوا همراه شماست.
دلایلی که باعث می شوند افراد از خانواده خود متنفر باشند
این عوامل می توانند متفاوت باشند. رفتارهای سمی، بدرفتاری، بی توجهی یا تعارض تنها چند عاملی هستند که می توانند منجر به احساس خصومت شوند و ممکن است باعث شوند که هیچ ارتباطی با خانواده خود نداشته باشید.
یافتن راه هایی برای درک بهتر علل چنین احساساتی می تواند به شما کمک کند تا بهتر با شرایط کنار بیایید. در یک نظرسنجی در سال 2015 از بزرگسالان بریتانیایی که با والدین خود قطع ارتباط کرده بودند، برخی از شایعترین دلایل این جدایی شامل موارد زیر بودند:
- سوء استفاده عاطفی
- بی توجهی
- ارزش ها یا شخصیت های متضاد
- انتظارات متفاوت در مورد نقش های خانوادگی
- حوادث خانوادگی آسیب زا
- مسائل مربوط به مشکلات سلامت روان
الف) دلبستگی ضعیف
سبک های دلبستگی معمولاً به چهار نوع تقسیم می شوند. در دوران کودکی، ایجاد یک دلبستگی ایمن به مراقبین مهم است، زیرا به ما این امکان را می دهد که نسبت به جایگاه خود در جهان احساس امنیت، دوست داشتن داشته باشیم.
اما افراد همیشه دلبستگی سالمی به مراقبان خود ندارند. در عوض، ممکن است دلبستگی هایی ایجاد کنند که همراه با اضطراب/دوسوگرایانه، اجتناب یا بی نظمی مشخص شود:
اگر مراقبان شما ناسازگار بودند، ممکن است سبکی مضطرب/دوسوگرا ایجاد شود که با عدم اعتماد، اضطراب زیاد و روابط بین فردی ضعیف مشخص می شود.
اگر والدینتان شما را طرد میکردند، ممکن است سبک دلبستگی اجتنابی ایجاد شود. این سبک می تواند ایجاد روابط صمیمانه با دیگران را در بزرگسالی سخت کند.
اگر مراقبان شما به شدت ناسازگار بودند، اغلب به طور متناوب گاهی رفتار محبت آمیز داشتند و گاهی طرد می کردند، ممکن است سبک دلبستگی نامنظم ایجاد شود. این سبک ذلبستگی می تواند مدیریت احساسات، ایجاد روابط و احساس همدلی با اطرافیان را دشوار کند.
ب) سوء استفاده یا غفلت
نفرت می تواند به دلیل سوء استفاده یا بی توجهی که تجربه کرده اید ایجاد شود. ممکن است باعث شود از فردی که مرتکب سوء استفاده شده است متنفر شوید و در عین حال از سایر اعضای خانواده خود که مشارکتی داشته اند یا به عنوان تماشاگر عمل کرده اند، متنفر باشید یا از آنها رنجیده باشید.
حتی اگر سایر اعضای خانواده از روی ترس یا محافظت از خود رفتار کرده باشند، باز هم می تواند منجر به احساس خشم و تنش شود.
ج) مرزهای نامشخص
خشم و نفرت می تواند ناشی از فقدان مرزهای مناسب در روابط با اعضای خانواده باشد. نمونه هایی از مرزهای ضعیف در روابط خانوادگی عبارتند از:
- نادیده گرفتن هویت شخصی فرد
- رعایت نکردن حریم خصوصی اعضای خانواده
- استفاده از دستکاری روانشناختی یا احساس گناه برای کنترل رفتار
- بی توجهی به احساسات یا عواطف
- خواسته های غیر منطقی
- کنترل بیش از حد
- مقایسه یا انتقاد مداوم
کلمن خاطرنشان می کند که گاهی اوقات تعارض و احساس بیزاری به این علت است که والدین برای نیازهای اجتماعی خود به فرزندان خود تکیه می کنند. والدین به جای گذراندن وقت با همسر یا دوستان خود، انتظار سطوح بالایی از تعامل و صمیمیت را از فرزندان بزرگسال خود دارند که می تواند با مرزها، حریم خصوصی و استقلال فرد در تضاد باشد.
د) ارزش های متفاوت
گاهی افراد زمانی که ارزش ها یا اهداف بسیار متفاوتی نسبت به اعضای خانواده خود دارند، دچار احساس خشم یا رنجش می شوند. این اختلافات ممکن است بر سر سیاست یا مذهب حل و فصل شوند، اما ممکن است شامل چیزهایی مانند این باشد که شما چگونه زمان خود را صرف می کنید، با چه کسی رابطه دارید، چگونه فرزندان خود را تربیت می کنید، یا حتی چگونه پول خود را خرج می کنید.
نشانه های روابط خانوادگی سمی
هنگامی که با افراد خانواده خود روابط سمی دارید، این نوع از روابط سلامت شما را از نظر فیزیکی، عاطفی یا روانی تهدید می کند.
یادگیری و شناخت نشانههای روابط سمی ممکن است به درک بهتر دلایل شما برای دوست نداشتن خانواده کمک کند. افراد سمی تمایل دارند این احساس را در شما ایجاد کنند:
بی احترامی:
شما احساس می کنید که اعضای خانواده به نیازهای شما احترام نمی گذارند.
مورد سو استفاده قرار گرفتن:
اعضای سمی خانواده اغلب توقعات زیادی دارند، اما این لطف را جبران نمی کنند.
حمایت نکردن:
این روابط به شما این احساس را میدهد که نزدیکترین افراد، شما را نمیشناسند و نمیخواهند در مواقعی که به آنها نیاز دارید از شما حمایت کنند.
درک نشدن:
افراد سمی تلاش کمی برای درک شما به عنوان یک فرد انجام می دهند.
ایجاد احساس منفی:
این افراد اغلب بدترین خصوصیات شما را نشان می دهند و احساس منفی نسبت به دیگران یا به طور کلی دنیا در شما ایجاد می کنند.
مقصر بودن :
وقتی همه چیز طبق برنامه پیش نمی رود، اعضای سمی خانواده ممکن است تقصیر را به گردن شما بیاندازند و از پذیرفتن مسئولیت کارهای خود امتناع کنند.
توجه داشته باشید که این رفتارها چه احساسی در شما ایجاد می کند و اغلب چه زمانی اتفاق می افتند. یادگیری تشخیص آنها می تواند به شما کمک کند به دنبال راه هایی برای مقابله باشید.
وقتی از خانواده خود متنفر هستید چگونه می توانید با این احساسات کنار بیایید؟
زمانی که با اعضای خانواده زندگی میکنید یا با آنها ارتباط نزدیک دارید، مقابله با شرایطی که دوست ندارید، میتواند چالشبرانگیز باشد.
اگر با خانواده خود زندگی می کنید و یا فقط تماس محدودی دارید، یافتن راه هایی برای محافظت از بهزیستی ذهنی خود ضروری است.
۱. احساسات خود را بپذیرید
روی پذیرش احساسات خود کار کنید بدون اینکه خودتان را به خاطر احساساتی که تجربه می کنید قضاوت کنید. شما نمی توانید خانواده خود را انتخاب کنید. خودتان را سرزنش نکنید که با افرادی که دوست ندارید احساس نزدیکی نمی کنید. در عوض، روی تمرین پذیرش خود کار کنید و سپس تعیین کنید که چه کاری می توانید انجام دهید تا این احساسات را مدیریت کنید یا روابطی را که شما را ناراضی می کند بهبود بخشید.
یافتن راه هایی برای پذیرش احساسات خود بدون قضاوت می تواند مفید باشد. پذیرش احساسات به این معناست که احساسات حتی زمانی که دشوار یا دردناک هستند بدون تلاش برای پنهان کردن بپذیرید. با پذیرش احساسات، میتوانید راههای سالمتری برای کنار آمدن با آنها پیدا کنید و اضطراب، استرس، ترس و اندوهی را که اغلب همراه با چنین احساساتی هستند کاهش دهید.
۲. تصمیم بگیرید که چگونه ادامه خواهید داد
هر رابطه ای قابل نجات نیست یا حتی ارزش حفظ کردن را ندارد. مواقعی وجود دارد که رفتار یکی از اعضای خانواده میتواند مستقیماً مضر باشد. در این شرایط، اغلب مواقع قطع رابطه موقت یا دائم با آن فرد ضروری است.
اگر هنوز با خانواده خود زندگی می کنید، این مرحله اغلب نیاز به برنامه ریزی و ملاحظات عملی دارد. امور مالی، مسکن، جابجایی و… همه مواردی هستند که اگر می خواهید جدایی فیزیکی ایجاد کنید و حریم خصوصی و استقلال بیشتری به دست آورید، باید برای آنها برنامه ریزی کنید.
۳. اصلاح روابط
اگر رابطه برای شما مهم است و احساس می کنید که اعتماد، ارتباط و احساسات مثبت می تواند دوباره برقرار شود، ممکن است این گام را بردارید.
طبق تحقیقات Stand Alone ( یک سازمان بریتانیایی که از بزرگسالانی که از خانوادههای خود قطع رابطه کرده اند حمایت میکند) داشتن زمان برای پردازش احساسات دردناک ضروری است. به جای تحت فشار قرار دادن افرادی که قطع ارتباط کرده اند، شاید بهتر باشد قبل از اقدام به آشتی به آنها زمان و مکان برای بهبودی داده شود.
اگر علاقه مند به اصلاح روابط خود هستید، از آنها بخواهید خانواده درمانی را امتحان کنند. ممکن است بتوانید ارتباطات خود را بهبود بخشید و بینشی به دست آورید که به شما کمک می کند در مورد رابطه خود با احساس بهتری داشته باشید.
۴. ایجاد مرزها
داشتن مرز مشخص با اعضای خانواده می تواند به شما کمک کند تا به عنوان یک فرد در خانواده خود حضور بهتری داشته باشید.
با این حال،تشخیص و تعیین حد و مرز با خانواده می تواند دشوار باشد، زیرا ما معمولاً این مرزها را از خانواده خودمان می آموزیم. یک راه برای تشخیص آنها این است که به احساستان در موقعیت های مختلف توجه کنید این امر می تواند اطلاعاتی به شما بدهد.
اگر می خواهید رابطه خود را با اعضای خانواده حفظ کنید، در صورت امکان محدودیت هایی را برای این تعاملات تعیین کنید. برای مثال، انتخاب کنید که یک یا دو بار در ماه با آنها وقت بگذرانید. اگر موضوعات خاصی با خانواده موجب درگیری و بحث می شود، روشن کنید که این صحبت در مورد آن موضوعات در طول تعامل با شما ممنوع است.
۵. حریم خصوصی خود را حفظ کنید
تاکتیک هایی مانند جدا کردن خود از موقعیت یا نگفتن عمدی جزئیات زندگی خود ممکن است کمک کننده باشد. اگر اعضای خانواده وارد زندگی شما می شوند یا از چیزهایی که متوجه می شوند علیه شما استفاده می کنند، به دنبال راه هایی برای تغییر موضوع در هنگام مطرح شدن آن باشید. در صورت لزوم، رک باشید و به سادگی بیان کنید که ترجیح می دهید در مورد فلان موضوع صحبت نکنید.
با انتخاب خود کنار بیایید
هر موقعیتی متفاوت است، اما در برخی موارد، ممکن است تصمیم بگیرید که رابطه خود را با اعضای خانواده پایان دهید. این یک تصمیم کاملاً شخصی است.
گاهی مواقع صحبت کردن با یک دوست مفید است، اما ممکن است در مورد احساسات خود با یک متخصص سلامت روان صحبت کنید. یک درمانگر می تواند به شما کمک کند تا عواملی را که شما را به این مرحله سوق داده است ارزیابی کنید و سپس توصیه هایی در مورد بهترین روش ارائه دهد.
تحقیقات نشان می دهد که آشتی پس از جدایی می تواند به ویژه برای فرزندان بالای ۱۸ سال که از والدین خود دور شده اند، دشوار باشد. بین 50 تا 60 درصد آنها، اظهار داشتند که هرگز نمی توانند در آینده رابطه ای موثر داشته باشند.
در حالی که قطع رابطه می تواند استرس زا باشد، تحقیقات نشان می دهد که می تواند اثرات مثبتی نیز داشته باشد. یک مطالعه نشان داد که 80٪ از افرادی که رابطه خود را با خانواده پایان دادند، احساس کردند که این انتخاب تأثیر مثبتی بر زندگی آنها دارد، از جمله احساس قدرت و استقلال بیشتر.
منبع:
https://www.verywellmind.com/i-hate-my-family-what-to-do-if-you-feel-this-way-5194810