میلیون ها نفر در سراسر جهان در مقطعی از زندگی خود غمگینی یا افسردگی را تجربه می کنند. از آنجایی که احساس غم بخش جدایی ناپذیری از افسردگی است، بسیاری از افراد این دو کلمه را به جای یکدیگر استفاده می کنند. با این حال، تشخیص تفاوت بین اختلال افسردگی و احساس غم و اندوهِ طبیعی، گامی حیاتی است که به فرد کمک می کند تا هیجانات خود را به روشی سالم پردازش کند و در صورت نیاز، به دنبال درمان مناسب باشد.
سازمان بهداشت جهانی (WHO) تخمین می زند که حدود ۲۸۰ میلیون نفر در سراسر جهان به افسردگی مبتلا هستند. همچنین انجمن اضطراب و افسردگی آمریکا (ADAA) خاطرنشان می کند که افسردگی یکی از شایع ترین بیماری های سلامت روان است.
در این مقاله به خواننده کمک می کنیم تا این تمایز را بداند و گزینه های درمانی را برای افسردگی را پیشنهاد می کنیم.
دانستن تفاوت
تعریف غم و اندوه و افسردگی برای بهبود بهزیستی مهم است.
غمگینی
غم و اندوه یک احساس طبیعی، انسانی و جهان شمول است که هر فردی در مواقع استرس زا یا دردناک آن را تجربه میکند.
تعدادی از وقایع زندگی می توانند باعث غمگینی یا ناراحتی افراد شوند؛ از جمله: از دست دادن یا غیبت یکی از عزیزان، طلاق، از دست دادن شغل، مشکلات مالی، مسائل خانوادگی و تجربه سایر رویداد های ناامیدکننده.
ویژگی های غم طبیعی:
- واکنش به یک محرک خاص: غم معمولاً دلیل مشخصی دارد و به یک اتفاق خاص گره خورده است.
- تسکین پذیری: فردی که غم را تجربه می کند، معمولاً می تواند با گریه کردن، بیرون ریختن احساسات یا صحبت کردن با دیگران کمی تسکین یابد.
- نوسان احساسات: فرد غمگین همچنان می تواند در میان اندوه خود، لحظاتی از خنده یا لذت را تجربه کند.
- گذرا بودن: بیشتر اوقات، غم با گذشت زمان و پردازش اتفاق، کمرنگ میشود.
اگر غم از بین نرود، یا اگر فرد نتواند عملکرد طبیعی و روزمره خود را از سر بگیرد، این حالت میتواند نشانه ای از ورود به محدوده افسردگی باشد.
افسردگی
افسردگی یک اختلال روانی است که بر بسیاری از بخش های زندگی افراد تأثیر میگذارد و می تواند در افراد با هر جنسیت یا سن رخ دهد و رفتارها و نگرش ها را تغییر دهد.
در سال 2015، حدود 16.1 میلیون نفر از افراد 18 ساله یا بالاتر در ایالات متحده حداقل یک دوره افسردگی اساسی را در سال گذشته تجربه کرده اند که 6.7 درصد از کل بزرگسالان در این کشور را تشکیل می دهد.
علائم آن عبارتند از:
- احساس دلسردی
- غمگینی
- ناامیدی
- کمبود انگیزه
- از دست دادن علاقه به فعالیت هایی که زمانی برای فرد لذت بخش بود
در موارد شدید، فرد ممکن است به خودکشی فکر کند یا اقدام به خودکشی کند. ممکن است دیگر تمایلی به گذراندن وقت با خانواده یا دوستان نداشته باشند و از دنبال کردن سرگرمی های خود دست بردارند یا احساس کنند قادر به حضور در محل کار یا مدرسه نیستند.
اگر این احساس تردید بیش از 2 هفته طول بکشد، یک متخصص مراقبت های بهداشتی ممکن است فرد را مبتلا به اختلال افسردگی اساسی (MDD) تشخیص دهد.
علائم اصلی اختلال افسردگی اساسی MDD عبارتند از:
– خلق و خوی افسرده روزانه که بیشتر روز، تقریباً هر روز، با نشانه های قابل توجهی از ناامیدی و غم و اندوه ادامه دارد.
– از دست دادن علاقه به فعالیت های عادی برای مدت طولانی
– کاهش یا افزایش وزن قابل توجه و غیر عمدی
– بی خوابی یا افزایش مقدار خواب که بر برنامه های عادی تاثیر می گذارد
– خستگی و کم انرژی بودن
– احساس بی ارزشی یا احساس گناه بیش از حد روزانه
– ناتوانی در تمرکز یا تصمیم گیری
– افکار مکرر مرگ، افکار خودکشی یا تلاش و برنامه ریزی برای خودکشی
یک پزشک، فردی را که هر پنج مورد از این علائم را برای بیش از 2 هفته تجربه می کند، به جای یک تجربه طولانی غمگینی، یک مشکل پزشکی در نظر می گیرد. برای تشخیص MDD، پزشک باید علائم را فقط به افسردگی مرتبط کند و نه به تشخیص پزشکی دیگر، مانند سوء مصرف مواد یا یک بیماری زمینهای.
بر خلاف غم و اندوه، افسردگی می تواند باعث شود که فرد در تلاش برای گذراندن روز خود باشد. غم و اندوه تنها یکی از عناصر افسردگی است.
علل و عوامل خطر افسردگی
علت دقیق افسردگی مشخص نیست، اما تحقیقات نشان می دهد ترکیبی از عوامل زیر در بروز آن نقش دارند:
- عوامل ژنتیکی و زیستی: سابقه خانوادگی افسردگی و عدم تعادل در مواد شیمیایی مغز (نوروترنسمیترها) مانند سروتونین و دوپامین.
- عوامل روانی-اجتماعی: تجربه تروما، سوء استفاده، استرس های مزمن و رویدادهای استرس زای زندگی.
- عوامل سبک زندگی: نداشتن خواب کافی، بی تحرکی، تغذیه نامناسب و سوء مصرف مواد.
گزینه های درمانی افسردگی
خبر خوب این است که افسردگی یکی از قابلدرمان ترین اختلالات روانی است. بیش از ۸۰ درصد از افراد مبتلا به افسردگی با درمان مناسب بهبودی کامل یا قابل توجهی را تجربه می کنند. رویکردهای اصلی درمان شامل موارد زیر است:
۱. روان درمانی :
- درمان شناختی-رفتاری (CBT): به فرد کمک می کند الگوهای فکری منفی و رفتارهای مخرب را شناسایی و تغییر دهد.
- درمان بین فردی (IPT): بر بهبود روابط و مهارت های ارتباطی تمرکز دارد.
۲. دارو درمانی:
مصرف داروهای ضدافسردگی (مانند مهارکنندههای بازجذب انتخابی سروتونین) تحت نظر روانپزشک که به تنظیم مواد شیمیایی مغز کمک میکند. شروع اثر این داروها معمولاً چند هفته طول میکشد و قطع آن باید حتماً با مشورت پزشک انجام شود.
۳. تغییرات سبک زندگی:
- انجام ورزش منظم و هوازی (مثل پیادهروی) که به افزایش اندورفین کمک میکند.
- خواب کافی و منظم (۷ تا ۹ ساعت).
- تغذیه سالم و متعادل.
- تکنیک های مدیریت استرس مانند مدیتیشن و ذهن آگاهی.
چه زمانی به متخصص مراجعه کنیم؟
اگر شما یا یکی از نزدیکانتان حداقل ۵ مورد از علائم افسردگی را به مدت بیش از ۲ هفته تجربه می کنید و این احساسات بر کار، تحصیل یا روابط اجتماعی شما تأثیر منفی گذاشته است، حتماً با یک روانپزشک یا روانشناس بالینی مشورت کنید.
توجه فوری: اگر فردی افکار خودکشی دارد، بلافاصله با اورژانس اجتماعی تماس بگیرید. در ایران با شماره ۱۲۳ (اورژانس اجتماعی) یا ۱۴۸۰ (صدای مشاور) می توانید تماس بگیرید.
نتیجه گیری
غم و اندوه یک واکنش طبیعی به رخدادهای دشوار زندگی است و گذرا است، اما افسردگی یک اختلال بالینی، پایدار و قابل درمان است که بر تمام جنبه های زندگی فرد سایه می افکند. اصل طلایی به خاطر سپردن این است: “اگر حالتان خوب است اما غمگین هستید و این غم تسکین پیدا می کند، احتمالاً در محدوده طبیعی است؛ اما اگر عملکرد روزانه تان مختل شده و برای دو هفته یا بیشتر غم، ناامیدی و بی ارزشی را تجربه می کنید، وقت آن رسیده که از یک متخصص کمک بگیرید.” درخواست کمک نشانه ای از قدرت و خودمراقبتی است، نه ضعف
منبع:
https://www.medicalnewstoday.com/articles/314418#treatment-of-depression