افسردگی یک اختلال خلقی است که باعث احساس غم و اندوه مداوم و از دست دادن علاقه می شود. افسردگی بر احساس، تفکر و رفتار شما تأثیر می گذارد و می تواند منجر به انواع مشکلات عاطفی و جسمی شود. ممکن است در انجام فعالیت های عادی روزمره مشکل داشته باشید و گاهی اوقات احساس کنید که این دنیا ارزش زندگی کردن را ندارد و یا حسرت و پشیمانی را تجربه کنید. افسردگی یک نقطه ضعف نیست و شما نمی توانید به سادگی از آن خارج شوید. افسردگی ممکن است نیاز به درمان طولانی مدت داشته باشد. اما ناامید نشوید اکثر افراد مبتلا به افسردگی با دارو، روان درمانی یا هر دو احساس بهتری دارند
چرا افسردگی در بزرگسالان باید مورد توجه قرار گیرد؟
افسردگی در بزرگسالان یک موضوع مهم است که باید به آن توجه ویژه ای شود، زیرا این اختلال تأثیرات گسترده‌ای بر فرد، خانواده و جامعه دارد. دلایل اصلی اهمیت توجه به افسردگی در بزرگسالان عبارتند از:
۱. شیوع بالا و گستردگی مشکل
افسردگی یکی از شایع ترین اختلالات روانی در بزرگسالان است. بسیاری از افراد در دوره ای از زندگی خود با این اختلال مواجه می شوند، اما بسیاری از موارد آن تشخیص داده نمی شوند یا درمان مناسب دریافت نمی کنند.
۲. تأثیر بر کیفیت زندگی فردی
- افسردگی می تواند تمام جنبه های زندگی فردی از جمله روابط خانوادگی، شغلی، اجتماعی و حتی فعالیت های روزمره را مختل کند.
- فرد ممکن است انگیزه و توانایی انجام کارهای ساده ای مانند خوابیدن، غذا خوردن یا حتی مراقبت از خود را از دست بدهد.
۳. تأثیرات جسمانی
افسردگی علاوه بر تأثیرات روانی، می تواند اثرات جسمانی نیز داشته باشد، از جمله:
- افزایش خطر ابتلا به بیماری های مزمن مانند فشار خون بالا، دیابت و بیماری های قلبی.
- کاهش سیستم ایمنی بدن که منجر به بروز عفونت ها و بیماری های بیشتر می شود.
۴. هزینه های اقتصادی و اجتماعی
- افسردگی باعث کاهش بهره وری شغلی و افزایش غیبت از محل کار می شود که تأثیرات منفی بر اقتصاد فرد و جامعه دارد.
- هزینه های درمان افسردگی و عوارض ناشی از آن (مانند بستری شدن یا مراجعه به پزشک) نیز بار اقتصادی زیادی ایجاد می کند.
۵. افزایش خطر خودکشی
افسردگی شدید یکی از عوامل اصلی خطر برای خودکشی است. بسیاری از افراد افسرده در صورت عدم دریافت حمایت مناسب ممکن است به این مسیر ناگوار کشیده شوند.
۶. نقش بزرگسالان در جامعه
- بزرگسالان مسئولیت های زیادی در جامعه دارند؛ از جمله تربیت فرزندان، مدیریت خانواده، کار و نقش آفرینی در اجتماع.
- افسردگی در این گروه می تواند تأثیرات منفی گسترده‌ای بر خانواده ها و جوامع داشته باشد.
۷. قابلیت درمان و پیشگیری
افسردگی یکی از اختلالاتی است که با درمان های مناسب (مانند دارو درمانی و روان درمانی) قابل کنترل است. با تشخیص زود هنگام و مداخله به موقع می توان از اثرات منفی این اختلال جلوگیری کرد.
۸. تأثیرات نسلی و خانوادگی
- افسردگی در والدین یا بزرگسالان می تواند بر کودکان و سایر اعضای خانواده نیز تأثیر بگذارد و زمینه ساز مشکلات روانی در آن ها شود.
- حمایت از سلامت روانی بزرگسالان می تواند به بهبود کیفیت زندگی خانواده ها کمک کند.
میزان شیوع
افسردگی یکی از شایع ترین اختلالات روانی در جهان و ایران است که تأثیرات قابل توجهی بر سلامت عمومی دارد. در ادامه، آمار و ارقام کلی مرتبط با افسردگی در سطح جهانی و ایران ارائه می شود:
آمار جهانی افسردگی
- شیوع جهانی: بر اساس گزارش های سازمان جهانی بهداشت، حدود ۳.۸٪ از جمعیت جهان به افسردگی مبتلا هستند که این میزان در میان بزرگسالان به ۵٪ می رسد.
- تعداد مبتلایان: تخمین زده می شود که تقریباً ۲۸۰ میلیون نفر در سراسر جهان با افسردگی زندگی می کنند.
- تفاوت های جنسیتی: شیوع افسردگی در میان زنان حدود ۵۰٪ بیشتر از مردان است.
- خودکشی: سالانه بیش از ۷۰۰ هزار نفر در جهان به دلیل خودکشی جان خود را از دست می دهند که افسردگی یکی از عوامل اصلی آن محسوب می شود.
آمار افسردگی در ایران
- شیوع در جمعیت: بر اساس داده های موجود، سهم جمعیت مبتلا به افسردگی در ایران از حدود ۴.۸۸٪ در سال ۱۹۹۰ به حدود ۵.۰۹٪ در سال ۲۰۱۹ افزایش یافته است.
- تعداد مبتلایان: تعداد افراد مبتلا به افسردگی در ایران از حدود ۲ میلیون نفر در سال ۱۹۹۰ به بیش از ۴ میلیون نفر در سال ۲۰۱۹ رسیده است.
- تفاوت های جنسیتی: مطالعات نشان می دهد که شیوع افسردگی در زنان ایرانی تقریباً دو برابر مردان است.
- عوامل مؤثر: عواملی مانند وضعیت اقتصادی، بیکاری و درآمد پایین از جمله دلایل افزایش افسردگی در ایران محسوب می شوند.
این آمارها نشان دهنده اهمیت توجه به مسئله افسردگی و نیاز به برنامه‌ریزی های مؤثر برای پیشگیری، تشخیص زود هنگام و درمان مناسب این اختلال در سطح جهانی و به ویژه در ایران است.
علائم افسردگی
اگرچه افسردگی ممکن است تنها یک بار در طول زندگی شما رخ دهد، افراد معمولاً چندین دوره دارند. در طول این دوره ها، علائم تقریباً هر روز رخ می دهند و ممکن است شامل موارد زیر باشد:
– احساس غم، اشک، پوچی یا ناامیدی
– طغیان خشم، تحریک پذیری یا ناامیدی، حتی بر سر مسائل کوچک
– از دست دادن علاقه یا لذت در بیشتر یا تمام فعالیت های عادی، مانند رابطه جنسی، سرگرمی ها یا ورزش
– اختلالات خواب، از جمله بی خوابی یا خواب زیاد
– خستگی و کمبود انرژی
– کاهش اشتها و کاهش وزن یا افزایش میل به غذا و افزایش وزن
– اضطراب، بی قراری
– کند شدن تفکر، صحبت کردن یا حرکات بدن
– احساس بی ارزشی یا گناه، تثبیت بر شکست های گذشته یا سرزنش خود
– مشکل در فکر کردن، تمرکز کردن، تصمیم گیری و به خاطر سپردن چیزها
– افکار مکرر مرگ، افکار خودکشی، اقدام به خودکشی
– مشکلات فیزیکی غیر قابل توضیح، مانند کمردرد یا سردرد
برای بسیاری از افراد مبتلا به افسردگی، علائم معمولاً آنقدر شدید است که باعث ایجاد مشکلات قابل توجه در فعالیت های روزمره، مانند کار، مدرسه، فعالیت های اجتماعی یا روابط با دیگران می شود. برخی افراد ممکن است به طور کلی احساس بدبختی یا ناراحتی کنند بدون اینکه واقعاً دلیل آن را بدانند.
علل و عوامل خطر افسردگی در بزرگسالان
افسردگی معمولاً نتیجه ترکیبی از عوامل بیولوژیکی، روان شناختی و محیطی است. این عوامل ممکن است به تنهایی یا در تعامل با یکدیگر باعث ایجاد یا تشدید این اختلال شوند. در ادامه، به مهم ترین علل و عوامل خطر افسردگی اشاره می شود:
۱. عوامل بیولوژیکی
- تغییرات شیمیایی در مغز: عدم تعادل در انتقال دهنده های عصبی مانند سروتونین، دوپامین و نوراپی نفرین می تواند در بروز افسردگی نقش داشته باشد.
- ژنتیک: سابقه خانوادگی افسردگی یا سایر اختلالات روانی خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می‌دهد.
- هورمون ها: تغییرات هورمونی (مانند تغییرات پس از زایمان، یائسگی یا اختلالات تیروئید) می توانند محرکی برای افسردگی باشند.
- بیماری های جسمانی: بیماری های مزمن مانند دیابت، بیماری قلبی، سرطان یا بیماری های خودایمنی ممکن است با افسردگی همراه باشند.
۲. عوامل روان شناختی
- الگو های تفکر منفی: افرادی که مستعد تفکرات منفی، بی ارزشی یا ناامیدی هستند، بیشتر در معرض افسردگی قرار دارند.
- اعتماد به نفس پایین: احساس ناکافی بودن یا ناتوانی در مقابله با مشکلات می تواند خطر ابتلا به افسردگی را افزایش دهد.
- تروما یا تجربه‌های دردناک گذشته: تجربه حوادث تلخ مانند سوء استفاده، از دست دادن عزیزان یا حوادث ناگوار ممکن است در بروز افسردگی نقش داشته باشد.
۳. عوامل محیطی
- استرس های مزمن: فشارهای مالی، شغلی، تحصیلی یا خانوادگی می توانند منجر به فرسودگی روانی و در نهایت افسردگی شوند.
- تنهایی و انزوای اجتماعی: عدم داشتن حمایت اجتماعی کافی یا احساس طرد شدن از دیگران، یکی از عوامل مهم خطر است.
- مصرف مواد مخدر یا الکل: سوء مصرف مواد می‌تواند تعادل شیمیایی مغز را تغییر داده و خطر افسردگی را افزایش دهد.
۴. عوامل فرهنگی و اجتماعی
- انتظارات اجتماعی: فشارهای جامعه و فرهنگ برای دستیابی به استانداردهای خاص می تواند استرس زا باشد.
- تبعیض یا نابرابری: تجربه تبعیض جنسیتی، نژادی یا اجتماعی می تواند خطر افسردگی را افزایش دهد.
۵. عوامل مرتبط با مراحل زندگی
- تغییرات مهم زندگی: ازدواج، طلاق، بازنشستگی یا مهاجرت می‌توانند منجر به استرس یا افسردگی شوند.
- سالمندی: کاهش استقلال، از دست دادن دوستان یا همسر و بیماری های مرتبط با افزایش سن می‌توانند از علل افسردگی در سالمندان باشند.
انواع افسردگی در بزرگسالان
افسردگی یک اختلال روانی پیچیده است که در بزرگسالان به اشکال مختلفی بروز می کند. در ادامه، به معرفی انواع رایج افسردگی در بزرگسالان می پردازیم:
۱. اختلال افسردگی اساسی (Major Depressive Disorder – MDD)
این نوع افسردگی با دوره های مداوم غم و اندوه، از دست دادن علاقه به فعالیت های روزمره و علائمی مانند تغییرات در خواب، اشتها و انرژی همراه است.
۲. اختلال افسردگی مداوم (Persistent Depressive Disorder – PDD)
که قبلاً به عنوان دیستیمیا شناخته می شد، نوعی افسردگی مزمن است که حداقل دو سال ادامه دارد و علائم آن ممکن است کمتر شدید باشند، اما طولانی مدت هستند.
۳. اختلال دوقطبی (Bipolar Disorder)
این اختلال با نوسانات شدید خلقی بین دوره های افسردگی و شیدایی (مانیا) مشخص می شود. در دوره‌های افسردگی، فرد علائم مشابه MDD را تجربه می‌کند.
۴. اختلال عاطفی فصلی (Seasonal Affective Disorder – SAD)
این نوع افسردگی به تغییرات فصلی مرتبط است و معمولاً در ماه های پاییز و زمستان، زمانی که نور خورشید کمتر است، رخ می دهد.
۵. افسردگی پس از زایمان (Postpartum Depression)
برخی از زنان پس از زایمان دچار این نوع افسردگی می شوند که با احساس غم، اضطراب و خستگی شدید همراه است و می تواند بر توانایی مراقبت از نوزاد تأثیر بگذارد.
۶. افسردگی روان پریشی (Psychotic Depression)
در این نوع، فرد علاوه بر علائم افسردگی، دچار توهمات یا هذیان هایی می‌شود که معمولاً با تم های منفی یا ناراحت کننده همراه هستند.
۷. اختلال ملال پیش از قاعدگی (Premenstrual Dysphoric Disorder – PMDD)
نوعی افسردگی شدید است که در زنان در هفته قبل از قاعدگی رخ می دهد و با نوسانات خلقی، تحریک پذیری و علائم جسمانی همراه است.
۸. افسردگی آتیپیک (Atypical Depression)
این نوع افسردگی با الگوی خاصی از علائم مانند واکنش پذیری خلق، افزایش اشتها، خواب‌آلودگی و احساس سنگینی در اندام‌ها مشخص می شود.
اثرات افسردگی در زندگی روزمره
افسردگی تأثیرات عمیقی بر جنبه های مختلف زندگی روزمره می گذارد. این اختلال نه تنها سلامت روانی، بلکه عملکرد اجتماعی، شغلی و جسمانی فرد را نیز تحت تأثیر قرار می دهد. در ادامه، مهم ترین اثرات افسردگی در زندگی روزمره بررسی می شود:
۱. تأثیر بر روابط اجتماعی
- انزوا: افراد افسرده معمولاً تمایلی به شرکت در فعالیت های اجتماعی یا برقراری ارتباط با دوستان و خانواده ندارند.
- کاهش کیفیت روابط: احساس ناامیدی یا بی ارزشی می‌تواند منجر به سوء تفاهم یا تنش در روابط شود.
- عدم حمایت اجتماعی: کناره گیری فرد از دیگران ممکن است منجر به کاهش حمایت عاطفی از سوی اطرافیان شود.
۲. کاهش عملکرد شغلی و تحصیلی
- کاهش بهره وری: افسردگی می تواند توانایی تمرکز، تصمیم گیری و انجام وظایف را کاهش دهد.
- غیبت مکرر: خستگی و بی حوصلگی ممکن است باعث غیبت های مکرر از محل کار یا تحصیل شود.
- مشکلات مالی: افت عملکرد شغلی می تواند به کاهش درآمد و افزایش مشکلات اقتصادی منجر شود.
۳. تغییر در الگوهای روزمره زندگی
- اختلال در خواب: بی خوابی یا خواب بیش از حد از علائم رایج افسردگی است که می تواند بر انرژی و عملکرد فرد تأثیر بگذارد.
- کاهش اشتها یا پرخوری: تغییرات در الگوی غذا خوردن ممکن است به کاهش یا افزایش وزن منجر شود.
- کمبود انگیزه: حتی انجام کارهای ساده مانند شستن ظرف ها یا خرید روزانه ممکن است دشوار به نظر برسد.
۴. تأثیر بر سلامت جسمانی
- افزایش بیماری ها: افسردگی می‌تواند سیستم ایمنی بدن را ضعیف کند و خطر ابتلا به بیماری‌های مزمن مانند فشار خون بالا و دیابت را افزایش دهد.
- دردهای جسمی: سردرد، درد عضلانی یا مشکلات گوارشی بدون علت جسمانی مشخص ممکن است تشدید شوند.
۵. تأثیر بر سلامت روانی
- اضطراب و استرس: افسردگی معمولاً با اضطراب همراه است که می تواند مشکلات روانی را تشدید کند.
- افکار منفی: افکار مکرر در مورد بی ارزشی یا ناتوانی ممکن است توانایی فرد در مقابله با چالش های زندگی را کاهش دهد.
- خطر خودکشی: در موارد شدید، افسردگی ممکن است فرد را به سمت خود آزاری یا خودکشی سوق دهد.
۶. اختلال در نقش های خانوادگی
- والدین: والدین افسرده ممکن است توانایی خود در مراقبت از فرزندان یا تعامل مثبت با آنها را از دست بدهند.
- زوج ها: افسردگی می تواند باعث کاهش صمیمیت، حمایت و تعامل مؤثر در روابط زناشویی شود.
روش‌های تشخیص افسردگی در بزرگسالان
تشخیص افسردگی فرآیندی دقیق و چند مرحله‌ای است که معمولاً توسط متخصصان روان پزشکی یا روان‌شناسی انجام می‌شود. این فرآیند شامل ارزیابی علائم روان شناختی، جسمانیو عوامل محیطی می باشد. در ادامه به مهمترین روش های تشخیص افسردگی اشاره می شود:
۱. مصاحبه بالینی
مصاحبه روان شناختی یکی از مهم ترین ابزارهای تشخیص افسردگی است. در این مرحله، متخصص سؤالاتی در مورد موارد زیر مطرح می کند:
- احساسات و خلق و خو (مانند غم، ناامیدی، یا اضطراب)
- الگو های خواب، اشتها و انرژی
- سطح عملکرد شغلی و اجتماعی
- وجود افکار منفی یا افکار مرتبط با خودکشی
۲. استفاده از ابزارهای استاندارد تشخیصی
پرسشنامه‌ها و ابزارهای تشخیصی به متخصص کمک می کنند تا شدت و نوع افسردگی را تعیین کنند. برخی از رایجترین ابزارها عبارت‌اند از:
- پرسشنامه افسردگی بک (Beck Depression Inventory – BDI): یکی از پرکاربردترین مقیاسها برای سنجش شدت افسردگی.
- مقیاس افسردگی مرکز مطالعات اپیدمیولوژیک (CES-D): ابزاری برای ارزیابی علائم افسردگی در جمعیت عمومی.
- فهرست نشانه های افسردگی هامیلتون (Hamilton Depression Rating Scale – HDRS): برای ارزیابی شدت افسردگی در بیماران بالینی.
۳. معیارهای تشخیصی DSM-5
متخصصان از معیارهای تشخیصی راهنمای DSM-5 (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition) استفاده می کنند. برای تشخیص اختلال افسردگی اساسی (MDD)، وجود حداقل ۵ مورد از علائم زیر به مدت دو هفته ضروری است:
- خلق افسرده
- کاهش علاقه یا لذت در فعالیت ها
- تغییرات در وزن یا اشتها
- اختلال خواب (بی‌خوابی یا پرخوابی)
- خستگی یا کاهش انرژی
- احساس بی ارزشی یا گناه
- مشکلات تمرکز یا تصمیم‌گیری
- افکار مکرر درباره مرگ یا خودکشی
۴. ارزیابی پزشکی
در برخی موارد، علائم افسردگی ممکن است ناشی از مشکلات جسمانی یا اختلالات هورمونی باشند. بنابراین، پزشک ممکن است آزمایش های زیر را انجام دهد:
- آزمایش خون: برای بررسی عملکرد تیروئید (هیپوتیروئیدی) یا کمبود ویتامین ها (مانند ویتامین D یا B12).
- معاینه جسمانی: برای شناسایی بیماری های مزمن که ممکن است علائم افسردگی را تقلید کنند.
۵. بررسی سابقه خانوادگی و پزشکی
متخصصان ممکن است درباره وجود سابقه خانوادگی افسردگی، اختلالات روانی یا مصرف مواد مخدر سؤال کنند، زیرا این عوامل می توانند خطر ابتلا را افزایش دهند.
۶. ارزیابی علائم روان‌پریشی
در صورتی که علائم شدیدتر باشد و با توهم یا هذیان همراه شود، پزشک ممکن است بررسی های بیشتری برای تشخیص افسردگی روان پریشی انجام دهد.
۷. ارزیابی عوامل محیطی و اجتماعی
متخصص ممکن است عوامل استرس زا در محیط کار، خانواده، یا روابط اجتماعی را ارزیابی کند که می توانند در تشدید افسردگی نقش داشته باشند.
درمان و مدیریت افسردگی در بزرگسالان
درمان افسردگی شامل یک رویکرد جامع است که ترکیبی از درمان های روان شناختی، دارویی و تغییر سبک زندگی است. انتخاب روش درمان به شدت و نوع افسردگی، ترجیحات بیمار و وجود سایر شرایط پزشکی بستگی دارد. در ادامه، رایجترین روش های درمان و مدیریت افسردگی را بررسی می کنیم:
۱. روان درمانی (Psychotherapy)
روان درمانی یکی از مؤثرترین روش‌ها برای درمان افسردگی است. انواع متداول آن عبارت اند از:
الف) درمان شناختی-رفتاری (Cognitive Behavioral Therapy – CBT):
- هدف: شناسایی و تغییر افکار منفی و الگوهای رفتاری ناسالم.
- کارایی: در کاهش علائم افسردگی خفیف تا متوسط بسیار مؤثر است.
ب) درمان بین فردی (Interpersonal Therapy – IPT):
- هدف: بهبود روابط اجتماعی و مقابله با مسائل ارتباطی که ممکن است در افسردگی نقش داشته باشند.
ج) روان درمانی پویشی (Psychodynamic Therapy):
- هدف: بررسی ریشه های ناخودآگاه افسردگی و حل تعارضات درونی.
د) گروه درمانی و خانواده‌درمانی:
- مناسب برای افرادی که نیاز به حمایت اجتماعی یا حل مسائل خانوادگی دارند.
۲. دارو درمانی (Pharmacotherapy)
در موارد متوسط تا شدید افسردگی، استفاده از دارو های ضدافسردگی رایج است. انواع اصلی این داروها عبارت‌اند از:
الف) مهارکننده های بازجذب سروتونین (SSRIs):
- مثال: فلوکستین، سرترالین، سیتالوپرام.
- اثر: افزایش سطح سروتونین در مغز.
ب) مهارکننده های بازجذب نوراپی‌نفرین و سروتونین (SNRIs):
- مثال: دولوکستین، ونلافاکسین.
ج) دارو های سه حلقه‌ای و چهار حلقه‌ای:
- برای افسردگی مقاوم به درمان.
د) مهارکننده های مونوآمین‌اکسیداز (MAOIs):
- کمتر استفاده می شود؛ اما برای برخی موارد خاص مؤثر است.
نکته: مصرف داروها باید تحت نظر پزشک باشد، زیرا ممکن است عوارض جانبی یا تداخلات دارویی ایجاد شود.
۳. درمان های بیولوژیکی دیگر
الف) درمان با شوک الکتریکی (Electroconvulsive Therapy – ECT):
- مناسب برای موارد شدید یا مقاوم به درمان.
- عملکرد: ایجاد تحریک الکتریکی کنترل شده در مغز برای تغییر عملکرد آن.
ب) تحریک مغناطیسی جمجمه‌ای (Transcranial Magnetic Stimulation – TMS):
- درمان غیرتهاجمی برای افسردگی‌های مقاوم.
ج) تحریک عصب واگ (Vagus Nerve Stimulation – VNS):
- روش پیشرفته برای درمان موارد مزمن.
۴. تغییر سبک زندگی و مدیریت فردی
الف) ورزش منظم:
- فعالیت های بدنی منظم مانند پیاده روی یا یوگا باعث افزایش اندورفین و بهبود خلق و خو می شوند.
ب) تغذیه سالم:
- رژیم غذایی متعادل با مواد مغذی مانند امگا-3، ویتامین D و آنتی‌اکسیدان ها می تواند به کاهش علائم افسردگی کمک کند.
ج) مدیریت استرس:
- استفاده از تکنیک های آرام سازی مانند مدیتیشن، تنفس عمیق و تمرین ذهن آگاهی (Mindfulness).
د) حفظ الگوی خواب منظم:
- بهبود کیفیت خواب می تواند تأثیر زیادی بر خلق و خو داشته باشد.
ه) ارتباطات اجتماعی:
- تقویت روابط دوستانه و شرکت در فعالیت های اجتماعی می تواند حمایت عاطفی بیشتری فراهم کند.
۵. آموزش و حمایت روانی-اجتماعی (Psychoeducation)
- آموزش درباره افسردگی و راه های مدیریت آن به فرد و خانواده کمک می کند تا بهتر با این اختلال کنار بیایند.
- شرکت در گروه های حمایتی برای اشتراک گذاری تجربیات و دریافت انگیزه.
۶. پیشگیری از عود افسردگی
- پیگیری درمان: شرکت در جلسات منظم روان درمانی یا مصرف به موقع دارو ها.
- مدیریت عوامل استرس زا: شناسایی و مقابله با محرک های افسردگی.
- تمرین خود مراقبتی: ایجاد روتین هایی که به سلامت روان کمک می کنند.
منبع:
https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/depression/symptoms-causes/syc-20356007