اختلال شخصیت خودشیفته: چگونه فرد خود را مرکز جهان می‌بیند

آیسان خیابانی
اختلال شخصیت خودشیفته

اختلال شخصیت خودشیفته (NPD) یک اختلال شخصیتی است که در آن افراد نسبت به خود نظری غیر واقعی دارند. آنها همچنین نیاز شدیدی به تحسین و توجه دیگران دارند. افراد مبتلا به NPD ممکن است  وقتی که به آنها تحسین یا لطف خاصی که فکر می کنند سزاوار آن هستند داده نمی شود به طور کلی ناراضی و ناامید باشند. دیگران ممکن است آنها را به عنوان افراد مغرور  ببینند و از بودن در کنارشان لذت نبرند.

می تواند در بسیاری از زمینه های زندگی مشکلاتی ایجاد کند، از جمله: محیط شغلی، مدرسه، روابط. با این حال، این اختلال را می توان با گفتار درمانی و بهبود سبک زندگی خاص کنترل کرد.

شناسایی ویژگی های اختلال شخصیت خودشیفته

افراد مبتلا به NPD معمولاً به شرح زیر توصیف می شوند:

آنها اغلب عزت نفس بالایی دارند و ممکن است معتقد باشند که در مقایسه با افراد دیگر برتر یا خاص هستند. با این حال، به نظر می رسد که آنها نیاز به تمجید و تحسین بیش از حد دارند،و ممکن است واکنش ضعیفی نسبت به انتقاد درک شده نشان دهند.
افراد خودشیفته همچنین تمایل دارند استعدادها و دستاوردهای خود را اغراق کنند و در عین حال استعدادهای دیگران را کم اهمیت جلوه دهند. آنها معمولاً درگیر قدرت، موفقیت و زیبایی هستند. آنها حتی ممکن است در رفتارهای تکانشی مانند رابطه جنسی پرخطر و قمار شرکت کنند.
برخی از صفات NPD ممکن است شبیه اعتماد به نفس به نظر برسند. با این حال، اعتماد به نفس سالم و NPD یکی نیستند. افرادی که عزت نفس سالمی دارند معمولاً متواضع هستند، در حالی که افراد مبتلا به NPD تقریباً هرگز چنین نیستند. آنها تمایل دارند خود را بهتر از دیگران بدانند.

علائم اختلال شخصیت خودشیفته

پزشکان و متخصصان سلامت روان اغلب از نسخه جدید راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) که توسط انجمن روانپزشکی آمریکا منتشر شده است، برای تشخیص اختلالات روانی مانند اختلال شخصیت خودشیفته استفاده می کنند. معیارهای تشخیصی DSM-5 برای اختلال شخصیت خودشیفته شامل صفات زیر است:

علل اختلال شخصیت خودشیفته

علل اختلال شخصیت خودشیفته به خوبی شناخته نشده است.

عوامل ژنتیکی

برخی از تحقیقات نشان می‌ دهند که استعداد ژنتیکی می‌ تواند در بروز اختلال شخصیت خودشیفته نقش داشته باشد. افراد با تاریخچه خانوادگی این اختلال بیشتر در معرض خطر ابتلا به آن هستند.

عوامل بیولوژیکی

اختلالات عصبی‌ شیمیایی و ساختاری در مغز نیز ممکن است با NPD مرتبط باشد. تحقیقات نشان داده‌ اند که عدم تعادل در انتقال‌ دهنده‌های عصبی مانند دوپامین می‌ تواند در بروز علائم خودشیفتگی تأثیرگذار باشد.

عوامل محیطی

تجارب زندگی در دوران کودکی، مانند سو استفاده جسمی یا عاطفی، بی‌ توجهی یا محیط خانوادگی پرتنش، می‌ توانند نقش مهمی در شکل‌ گیری این اختلال داشته باشند. این شرایط می‌ توانند منجر به ایجاد الگو های فکری ناسالم و نیاز به تحسین مفرط در فرد شوند.

درمان

درمان اختلال شخصیت خودشیفته (NPD) معمولاً چالش‌ بر انگیز است، زیرا افراد مبتلا ممکن است تمایلی به پذیرش مشکل خود نداشته باشند و تغییر در رفتارهایشان را دشوار بدانند. با این حال، درمان می‌ تواند شامل ترکیبی از روان‌ درمانی، دارو درمانی و حمایت‌ های اجتماعی باشد.

۱. روان‌ درمانی

۲. دارو درمانی

۳. حمایت‌ های اجتماعی

۴. چالش‌ ها و موانع در درمان

افراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته اغلب از پذیرش مشکلات خود امتناع می‌ کنند و ممکن است به راحتی در برابر درمان مقاومت کنند. بنابراین، یکی از چالش‌ های اصلی در درمان این اختلال، ترغیب فرد به پذیرش کمک حرفه‌ ای است.

منابع علمی:

American Psychiatric Association. (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (5th ed.). Arlington, VA: American Psychiatric Publishing.

Campbell, W. K., & Miller, J. D. (2011). Narcissism and maladjustment: Challenges and future directions. Journal of Research in Personality, 45(1), 88-94.:

https://www.healthline.com/health/narcissistic-personality-disorder#causes

Ronningstam, E. (2005). Identifying and understanding the narcissistic personality. Oxford University Press.

4.7/5 از 4 امتیاز
خروج از نسخه موبایل