منظور از مدیریت خشم برای کودکان چیست؟
خشم یک سیگنال است. معمولاً واکنشی را در برابر خطر بسیج می کند، اما همچنین نوعی ابراز وجود و گاهی اوقات روشی است که کودک برای اعلام استقلال انجام می دهد. بسیاری از چیزها می تواند خشم کودک را تحریک کند و گاهی اوقات نتیجه آن پرخاشگری است. وقتی بچه ها به سن مهدکودک می رسند، عصبانیت معمولاً به پرخاشگری تبدیل نمی شود، زیرا آنها یاد گرفته اند که از چنین تمایلات تکانشی خودداری کنند. با گذشت زمان، وقتی بچه ها به سن مدرسه می رسند، والدین می توانند انتظار اشکال ظریف تری از پرخاشگری داشته باشند مانند : اخم کردن، ترشرویی کردن و شکایت کردن.
کودک خردسال باید بیاموزد که خشم نامی است که می تواند به برخی از احساسات و احساسات فیزیکی ناشی از عصبانیت مانند افزایش ضربان قلب، نفس های سنگین و احساس گرم شدن بدهند. میتوانید با نامگذاری هیجان به فرزندتان کمک کنید: «من میبینم که الان عصبانی هستی». او همچنین برای تشخیص محرکهایی که این احساسات را ایجاد میکنند مانند گرفتن یک اسباببازی توسط کودک دیگر یا تهدید به آزارش به کمک شما نیاز دارد.
یادگیری با مثال
می توانید به کودک خود بیاموزید که تشخیص دهد که کنترل خشم برای کودکان یک مهارت مهم است. در عین حال، باید بپذیرید که این کار آسانی نیست. مدیریت خشم برای اکثر ما یک عمر طول می کشد و همچنان یک کار در حال پیشرفت، مداوم و زمانبر است. فرزند شما از نزدیک روش های کنترل خشم شما را در بزرگسالی مشاهده می کند و از آنها یاد می گیرد. یکی از راههای نشان دادن پیامدهای اعمالش به فرزندتان این است که میداند از کاری که انجام داده عصبانی هستید. هنگامی که از دست دیگران عصبانی هستید، می توانید به او نشان دهید که چگونه این احساس را تشخیص دهد، از انگیزه سرزنش کردن جلوگیری کند و به دنبال راه حل های سازنده باشد. وقتی در تلاش برای فرونشاندن خشم خود شکست می خورید، می توانید اشتباه خود را بپذیرید و فروتنی خود را نشان دهید.
درخواست از فرزندتان برای نادیده گرفتن چنین احساسات قدرتمندی کارساز نخواهد بود: خشم به موقعیتهای نامرتبط کشیده میشود و بعداً منجر به انفجار میشود. کلید کمک به فرزندتان برای مدیریت خشم این است که او را وادار به این سوال کنید که آیا پرخاشگری واقعاً او را به آنچه می خواهد می رساند یا خیر.
5 راهبرد مدیریت خشم برای کودکان
به یاد داشته باشید که تسلط بر این استراتژی ها برای کودکان خردسال دشوار است. فرزند شما به کمک شما و تمرین زیاد نیاز دارد:
1. متوقف کن.
اگر کودک شما احساس می کند که از کنترل خارج شده است، باید از فردی که احساس می کند به او صدمه می زند، جدا شود. او باید اتاق را ترک کند.
2. آرام باش.
به کودک خود بیاموزید تا زمانی که علائم فیزیکی خشم را احساس می کند، از برخی راهکارهای آرام بخش استفاده کند. او می تواند نفس عمیق بکشد، یک لیوان آب بنوشد، با یک آهنگ یا داستان حواس خود را پرت کند، یا به تنهایی بازی کند.
3. قبل از عمل فکر کن.
فرزندتان را تشویق کنید تا از خود بپرسد: «میخواهم چه اتفاقی بیفتد؟» توضیح دهید که انتقام و قصاص ارزشی ندارد. درک شدن و درست کردن همه چیز ارزشمند است.
4. احساسات طرف مقابل را در نظر بگیر.
کودکان می توانند از 3 سالگی شروع به ابراز همدلی کنند، اما به کمک شما نیاز دارند. سعی کنید او را وادار کنید که دیدگاه طرف مقابل را درک کند، همانطور که او می خواهد دیدگاه او درک شود. ببینید آیا فرزندتان می تواند بفهمد که چرا طرف مقابل او را درک نمی کند. آیا او می تواند راه دیگری برای شفاف سازی دیدگاه خود بیابد؟ آیا او می تواند سعی کند آن را رها کند؟
5. به دنبال راه حل های ممکن باش.
به فرزندتان کمک کنید فراتر از «از تو متنفرم و تو خوب نیستی» را ببیند. ببینید آیا می توانید مصالحه ای پیدا کنید که هر دو طرف بتوانند روی آن توافق کنند. عذرخواهی اغلب کمک کننده است.
وقتی خشم تبدیل به پرخاشگری می شود
مواقعی وجود خواهد داشت که خشم به پرخاشگری فیزیکی تبدیل می شود. از این موقعیت به عنوان فرصتی برای کمک به فرزندتان برای تسلط بر این احساسات پرخاشگرانه استفاده کنید. کارهایی که می توانید برای تسهیل مدیریت خشم در کودکان انجام دهید:
1. عمل پرخاشگرانه را متوقف کنید و ایمنی را بازیابی کنید.
اغلب لازم است که دو طرف دعوا را از هم دور کنیم. به هر دو طرف اطمینان دهید که ایمن خواهند بود و می توانند یاد بگیرند که خودشان را کنترل کنند.
2. محدودیت ها را تعیین کنید.
قانون را وضع کنید و به بچهها مسولیت هایشان را بگویید، به عنوان مثال «ضربه زدن ممنوع است».
3. عواقب را گوشزد کنید.
زمانی که کودک تمایلی به اینکه قبل از اقدام، متوقف شود و فکر کند ندارد ، باید با نتیجه اعمال خود روبرو شود. “اگر نمی توانید بدون آسیب رساندن به یکدیگر با هم باشید، پس نمی توانید با هم باشید. اگر فرصت دیگری برای بازی می خواهید، ببینید آیا می توانید این را به خاطر بسپارید یا خیر.»
4. بخشش.
کودکان باید بدانند که رفتار بدشان آنها را تبدیل به افراد بد نکرده است. عذرخواهی و جبران به آنها کمک می کند تا احساس گناه ناشی از دانستن اشتباه خود به امید اینکه می توانند بهتر عمل کنند، تعدیل کنند.
وقتی خشم، فریادی برای کمک است
یک کودک ممکن است بیشتر اوقات تحریک پذیر به نظر برسد، به راحتی راه می افتد و آماده برای شروع دعوا است. اگر این نوع رفتار کوتاه مدت باشد، ممکن است پاسخی به یک تغییر عمده در خانواده، مانند تولد نوزاد جدیدیا قرار گرفتن در شرایط و موقعیت های جدید. با این حال وقتی این رفتار ادامه پیدا میکند و در روابط با خانواده یا دوستان تداخل ایجاد میکند، وقت آن است که دلایل احتمالی جدیتری را در نظر بگیریم مثلا تهدیدهای مداوم برای امنیت کودک، تنشهای عمیقتر در خانواده، تاخیر در رشد زبان که منجر به ناامیدی میشود و یا تأخیر در مهارت های اجتماعی که باعث دعوا یا افسردگی می شود. اگر نگران عصبانیت فرزندتان هستید، از پزشک اطفال یا روانشناس برای مدیریت خشم کودکان کمک بخواهید.
منبع:
