اوتیسم (ASD)

0 50 خواندن این مطلب 5 دقیقه زمان میبرد

اوتیسم چیست؟

اختلال طیف اوتیسم (ASD) یا اوتیسم، اصطلاح گسترده ای است که برای توصیف گروهی از اختلالات عصبی رشدی استفاده می شود. این اختلالات با تفاوت در ارتباطات و تعامل اجتماعی مشخص می شود. افراد مبتلا اغلب علایق یا الگوهای رفتاری محدود و تکراری از خود نشان می دهند. اوتیسم بدون در نظر گرفتن نژاد و قومیت، فرهنگ یا پیشینه اقتصادی در جهان یافت می شود.
با توجه به اطلاعات مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC)، بیشتر در پسران تشخیص داده می شود نشانه هایی وجود دارد که موارد اوتیسم در جهان در حال افزایش است. برخی این افزایش را به عوامل محیطی نسبت می دهند. با این حال، کارشناسان در مورد اینکه آیا افزایش واقعی موارد وجود دارد یا فقط تشخیص های مکرر وجود دارد بحث می کنند.

علائم اوتیسم چیست؟

علائم اوتیسم معمولاً در اوایل کودکی، بین سنین 12 تا 24 ماهگی به وضوح آشکار می شود. با این حال، علائم ممکن است زودتر یا دیرتر ظاهر شوند.

علائم اولیه ممکن است شامل تاخیر قابل توجه در زبان یا رشد اجتماعی باشد.
DSM-5 علائم اوتیسم را به دو دسته تقسیم می کند:

مشکلات ارتباطی و تعامل اجتماعی
الگوهای محدود یا تکراری رفتار یا فعالیت ها

برای تشخیص اوتیسم، فرد باید علائمی را در هر دوی این دسته ها تجربه کند.

اوتیسم، نقص توجه

مشکلات ارتباطی و تعامل اجتماعی

اوتیسم می‌تواند شامل گستره‌ای از مسائل مربوط به ارتباطات باشد، که بسیاری از آن‌ها پیش از ۵ سالگی ظاهر می‌شوند.
در اینجا یک جدول زمانی کلی از آنچه ممکن است به نظر برسد آمده است:

– از بدو تولد: مشکل در حفظ تماس چشمی
– تا 9 ماهگی: واکنش نشان ندادن به نامشان
– تا 9 ماهگی: نشان ندادن حالات چهره که منعکس کننده احساسات هستند (مانند تعجب یا عصبانیت)
– تا 12 ماهگی: درگیر نشدن در بازی های تعاملی اولیه
– تا 12 ماهگی: استفاده نکردن از دست (یا استفاده فقط از چند حرکت) ، مانند تکان دادن دست
– تا 15 ماهگی: علایق خود را با دیگران در میان نمی گذارند (مثلاً با نشان دادن اسباب بازی مورد علاقه به شخصی)
– در 18 ماهگی: اشاره نکردن یا نگاه نکردن به جایی که دیگران اشاره می کنند
– در 24 ماهگی: متوجه نشدن زمانی که دیگران غمگین یا آسیب دیده اند
– در 30 ماهگی: درگیر نشدن در بازی هایی مانند مراقبت از عروسک نوزاد یا بازی با مجسمه ها
– در سن 60 ماهگی: بازی های نوبتی را انجام نمی دهند

همانطور که کودکان اوتیستیک شروع به صحبت می کنند، ممکن است با لحنی غیرعادی صحبت کنند که می تواند از صدای بلند و آوازخواندن تا صدای روباتیک یا یک دست باشد.
این چالش‌ها در ارتباط می‌ توانند در دوران بزرگسالی ادامه داشته باشند.

اوتیسم، نقص توجه

الگوهای محدود یا تکراری رفتار یا فعالیت ها

علاوه بر مسائل ارتباطی و اجتماعی که در بالا ذکر شد، اوتیسم شامل علائم مربوط به حرکات و رفتارهای بدن نیز می شود.
این موارد می تواند شامل موارد زیر باشد:

– حرکات تکراری مانند تکان دادن، تکان دادن بازوها، چرخیدن یا دویدن به جلو و عقب
– اجسام مانند اسباب‌ بازی‌ ها را با نظم دقیق بالا می‌برند و وقتی نظم به هم می‌خورد ناراحت می‌ شوند
– دلبستگی به روال های سختگیرانه، مانند آنهایی که در زمان خواب یا رفتن به مدرسه هستند
– تکرار کلمات یا عباراتی که می شنوند بارها و بارها از کسی می گویند
– ناراحت شدن از تغییرات جزئی
– تمرکز شدید روی قسمت‌ هایی از اشیا، مانند چرخ کامیون اسباب‌ بازی یا موهای عروسک
– واکنش های غیرعادی به ورودی های حسی، مانند صداها، بوها و مزه ها
– علایق وسواسی
– توانایی های استثنایی، مانند استعداد موسیقی یا قابلیت های حافظه

انواع اوتیسم

راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم (DSM-5) توسط انجمن روانپزشکی آمریکا (APA) منتشر شده است. پزشکان از آن برای تشخیص انواع اختلالات روانپزشکی استفاده می کنند.

جدیدترین ویرایش پنجم DSM در سال 2013 منتشر شد. DSM-5 در حال حاضر پنج نوع مختلف از این اختلال را می شناسد که عبارت اند از :

با یا بدون نقص ذهنی همراه
با یا بدون اختلال زبان همراه
مرتبط با یک بیماری شناخته شده پزشکی یا ژنتیکی یا عامل محیطی
مرتبط با یک اختلال عصبی رشدی، روانی یا رفتاری دیگر
با کاتاتونیا

فرد می‌تواند با یک یا چند مشکل تشخیص داده شود.

قبل از DSM – ۵، ممکن است افراد مبتلا به اوتیسم تشخیص بیماری های زیر را دریافت کنند:

اختلال اوتیسم
سندرم آسپرگر
اختلال رشد فراگیر
اختلال فروپاشی دوران کودکی

مهم است که توجه داشته باشید که شخصی که یکی از این تشخیص‌ های اولیه را دریافت کرده‌ است نیازی به ارزیابی مجدد نخواهد داشت.

اوتیسم

تشخیص

تشخیص معمولاً در دوران کودکی و بر اساس ارزیابی دقیق رفتارها و مهارت‌ های اجتماعی صورت می‌ گیرد. پزشکان و متخصصان روانشناسی از روش‌ های مختلفی برای ارزیابی کودک استفاده می‌ کنند، از جمله:

مصاحبه بالینی: گفتگو با والدین و بررسی تاریخچه رشد کودک برای شناسایی علائم اوتیسم.
آزمون‌ های استاندارد: برخی آزمون‌ ها مانند آزمون‌ های رفتاری برای ارزیابی مهارت‌ های اجتماعی و ارتباطی استفاده می‌ شوند.
بررسی‌ های پزشکی: برخی تست‌ های پزشکی برای رد سایر مشکلات پزشکی و تعیین عوامل بیولوژیکی ممکن است انجام شود.

مدیریت و درمان

اگرچه اوتیسم یک اختلال عصبی – رشدی است که درمان قطعی ندارد، اما با استفاده از روش‌ های مختلف می‌ توان به کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم کمک کرد تا زندگی بهتری داشته باشند. برخی از روش‌ های درمانی عبارتند از:

درمان‌ های رفتاری: یکی از موثرترین روش‌ ها برای کمک به افراد مبتلا به اوتیسم، درمان‌ های رفتاری است که به فرد کمک می‌ کند مهارت‌ های اجتماعی و ارتباطی خود را بهبود بخشد. روش‌ هایی مانند درمان تحلیلی رفتار کاربردی (ABA) به‌ ویژه برای کودکان مفید است.
گفتار درمانی: این درمان‌ها به بهبود مهارت‌ های ارتباطی و زبان کودک کمک می‌ کند و برای کودکانی که در ارتباط کلامی مشکل دارند، مفید است.
درمان‌ های شغلی: این نوع درمان‌ها به کودکان کمک می‌ کند تا مهارت‌ های حرکتی و توانایی‌ های روزمره خود را تقویت کنند و استقلال بیشتری پیدا کنند.
داروها: برخی داروها ممکن است برای مدیریت رفتارهای خاص مانند اضطراب یا پرخاشگری در افراد مبتلا به اوتیسم تجویز شوند، اما هیچ دارویی برای درمان اوتیسم به‌طور کامل وجود ندارد.

پیش‌ آگهی و زندگی با اوتیسم

افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است با چالش‌ هایی در زندگی روزمره خود مواجه شوند، اما با درمان و پشتیبانی مناسب می‌ توانند در جامعه مشارکت کنند و زندگی مستقلی داشته باشند. بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم می‌ توانند در مدارس، محل‌ های کار و سایر محیط‌ ها موفق باشند.

نتیجه‌ گیری

اوتیسم یک اختلال پیچیده است که با چالش‌ها و ویژگی‌های منحصر به فرد خود همراه است. تشخیص زودهنگام و درمان‌ های مناسب می‌تواند به کودکان مبتلا به اوتیسم کمک کند تا مهارت‌ های اجتماعی و ارتباطی خود را بهبود بخشند و زندگی بهتری داشته باشند. درک بهتر این اختلال و افزایش آگاهی عمومی می‌ تواند به پذیرش و حمایت بیشتر از افراد مبتلا به اوتیسم کمک کند.

منابع: