اختلال سازگاری یا انطباق در کودکان

در حالی که برخی از کودکان در برابر وقایع استرس زا و دیگر تغییرات عمده زندگی انعطاف پذیر هستند، برخی دیگر برای بازگشت به روال عادی زندگی تلاش می کنند. کودکی که پس از یک رویداد استرس زا در زندگی تغییراتی در خلق و خو یا رفتار خود نشان می دهد ممکن است دچار اختلال سازگاری شود.

اختلال سازگاری یک وضعیت مربوط به سلامت روان است که ممکن است به کمک حرفه ای نیاز داشته باشد. با مداخله مناسب، اختلالات سازگاری معمولاً به خوبی به درمان پاسخ می دهند.

علل اختلال سازگاری

افراد در هر سنی می توانند اختلالات سازگاری داشته باشند، اما این اختلالات به ویژه در کودکان و نوجوانان شایع است.

اختلالات سازگاری ناشی از پاسخ ناسازگارانه به استرس است. آنها نوعی تغییر در زندگی کودک ایجاد می کنند. انواع مختلفی از رویدادهای استرس زا وجود دارد که می تواند منجر به اختلال سازگاری در کودکان شود، از جمله:

۱. طلاق:

کودکانی که درگیر طلاق هستند ممکن است دستخوش تغییرات زیادی شوند، از جمله تغییر در وضعیت زندگی یا عدم حضور یکی از والدین.

۲. جابه جایی:

چه خانه‌ای در محله‌ای متفاوت باشد یا یک آپارتمان در یک شهر کاملاً جدید، کودک ممکن است برای سازگاری با تغییرات مشکل داشته باشد.

۳. تغییر مدارس:

ارتقاء به دبیرستان یا ورود به مدرسه جدید در سراسر شهر می تواند به معنای تغییر دوستان و تغییر بزرگ در روال زندگی کودک باشد.

۴. مشکلات سلامتی:

چه کودکی که خود دچاری بیماری شده باشد چه یکی از والدین، مدیریت استرس مرتبط با آن ممکن است دشوار باشد.

موقعیت استرس زا ممکن است یکبار اتفاق افتد، مانند مرگ یک حیوان خانگی. اما یک اختلال سازگاری ممکن است ناشی از یک موقعیت استرس‌زای مداوم باشد، مانند قلدری مکرر در مدرسه.

با این حال، همه کودکانی که رویدادهای استرس زا را تجربه می کنند، دچار اختلالات سازگاری نمی شوند و آنچه برای یک کودک استرس زا است ممکن است برای دیگری مهم نباشد و استرسی ایجاد نکند. بنابراین در حالی که ممکن است یک کودک پس از جدایی والدین دچار اختلال سازگاری شود، کودک دیگری در همان خانواده ممکن است واکنش مشابهی را تجربه نکند.

عوامل متعددی، مانند خلق و خوی کودک و تجربیات گذشته، بر ابتلای کودک به اختلال سازگاری پس از یک رویداد استرس زا تأثیر می گذارد. یک سیستم حمایتی قوی و مهارت‌های مقابله‌ای سالم ممکن است به‌عنوان عوامل محافظتی عمل کند که احتمال ابتلای کودک به اختلال سازگاری را کاهش می‌دهد.

انواع اختلالات سازگاری

انواع مختلفی از اختلالات سازگاری وجود دارد و تشخیص آن به علائم عاطفی و رفتار کودک پس از یک رویداد استرس زا بستگی دارد.

زیرگروه های خاص عبارتند از:

اختلال سازگاری با خلق افسرده:

کودک ممکن است دوره ها و نوبت های متوالی گریه، از دست دادن علاقه به فعالیت های معمول، احساس ناامیدی و افزایش غم و اندوه را نشان دهد.

اختلال سازگاری همراه با اضطراب:

کودک ممکن است بیش از حد معمول مضطرب و نگران به نظر برسد. این اضطراب ممکن است خود را به عنوان اضطراب جدایی نشان دهد – زمانی که کودک از جدا شدن از یک مراقب ناراحت می شود.

اختلال انطباق با ترکیبی از خلق مضطرب و افسرده:

زمانی که کودک خلق و خوی افسرده و اضطراب را تجربه می کند، ممکن است جز این زیرگروه تشخیص داده شود.

اختلال سازگاری با اختلال سلوک:

هنگامی که رفتار کودک تغییر می کند، ممکن است تشخیص داده شود که او به این زیرگروه مبتلا است،، اما به نظر می رسد خلق و خوی او ثابت می ماند. او ممکن است نافرمانی بیشتری نشان دهد یا ممکن است شروع به دزدی کند یا وارد دعوا شود.

ترکیبی از اختلالات هیجانی و سلوک:

کودک اختلال در خلق و خو یا اضطراب را تجربه می کند و تغییری در رفتار از خود نشان می دهد

اختلال سازگاری نامشخص:

کودکی که در مواجهه با یک رویداد استرس زا مشکل دارد، اما معیارهای هیچ یک از زیرگروه های دیگر را کاملاً برآورده نمی کند، ممکن است جز این زیرگروه تشخیص داده شود.

توجه به این نکته مهم است که فقط به این دلیل که کودک شما با اختلال سازگاری همراه با خلق افسرده تشخیص داده شده است، به این معنی نیست که او با “افسردگی بالینی” تشخیص داده شده است. طبق تعریف آنها، اختلالات سازگاری شرایط مرتبط با استرس هستند که معیارهای کامل یک اختلال روانی دیگر را برآورده نمی کنند. این می تواند برای والدین گیج کننده باشد، اما یک تمایز مهم است.

علائم اختلال سازگاری

فقط به این دلیل که کودک در سازگاری با شرایط جدید یا یک موقعیت استرس زا مشکل دارد، لزوماً به این معنی نیست که کودک اختلال سازگاری دارد به منظور تشخیص اختلال سازگاری، اختلال کودک باید فراتر از آن چیزی باشد که برای شرایط عادی تلقی می شود.

اختلال سازگاری عملکرد اجتماعی یا تحصیلی کودک را مختل می کند. کاهش نمرات، مشکل در حفظ روابط دوستانه یا عدم تمایل به رفتن به مدرسه چند نمونه هستند. نوجوانان ممکن است رفتارهای ضد اجتماعی از خود نشان دهند، مانند خرابکاری یا دزدی.

کودکان مبتلا به اختلالات سازگاری اغلب علائم فیزیکی مانند معده درد و سردرد را گزارش می کنند. مشکلات خواب و خستگی نیز شایع هستند. علائم باید در عرض سه ماه پس از یک رویداد استرس زا ظاهر شوند.

اما علائم نمی توانند بیش از شش ماه ادامه داشته باشند. اگر کودکی پس از شش ماه علائم مداوم را تجربه کند،باید اختلال اضطراب فراگیر یا افسردگی اساسی مورد ببرسی قرار گیرند.

ممکن است کودکان یک اختلال دیگیری را نیز تجربه کنند. به عنوان مثال، کودکی که قبلاً مبتلا به ADHD یا اختلال نافرمانی مقابله ای تشخیص داده شده بود، ممکن است پس از یک رویداد استرس زا نیز دچار اختلال سازگاری شود.

خطر خودکشی

اگرچه اختلال سازگاری کوتاه مدت است، اما همچنان می تواند بسیار جدی باشد. نوجوانانی که درجات بالایی از پریشانی را تجربه می کنند در معرض خطر بیشتری برای خودکشی هستند.

تقریباً 25 درصد از نوجوانان مبتلا به اختلال سازگاری، افکار خودکشی یا اقدام به خودکشی را تجربه می کنند. مطالعات نشان می دهد که دخترانی که دارای اختلالات سازگاری هستند، تمایل بیشتری به خودکشی نسبت به پسران با تشخیص مشابه دارند.

اگر فرزند شما در مورد تمایل به مردن اظهار نظر می کند یا تلاشی برای آسیب رساندن به خود انجام می دهد، وضعیت را جدی بگیرید. هرگز تصور نکنید که فرزند شما صرفاً رفتار اغراق آمیز دارد یا سعی می کند توجه را به خود جلب کند. اگر فرزندتان افکار خودکشی را ابراز کرد، با پزشک یا یک متخصص بهداشت روانی تماس بگیرید.

تشخیص اختلال سازگاری

یک پزشک یا متخصص سلامت روان می تواند اختلال سازگاری را تشخیص دهد. به عنوان بخشی از یک ارزیابی جامع، معمولاً با والدین و کودک مصاحبه می شود.

پزشک یا متخصص سلامت روان در مورد احساسات، رفتار، رشد و رویداد استرس زا شناسایی شده کودک سؤالاتی می پرسد. در برخی موارد، ممکن است از معلم، مراقب یا ارائه‌دهنده خدمات دیگر خواسته شود که اطلاعات بیشتری ارائه دهد.

درمان

نوع درمانی که کودک مبتلا به اختلال سازگاری نیاز دارد به عوامل مختلفی مانند سن کودک، میزان علائم و نوع رویداد استرس زا بستگی دارد.
در اینجا برخی از رایج ترین درمان ها برای اختلال سازگاری آورده شده است:

۱. درمان فردی:

در درمان فردی می توان مهارت هایی مانند حل مسئله، کنترل تکانه، مدیریت خشم، مدیریت استرس و ارتباط را آموزش داد.

۲. خانواده درمانی:

خانواده درمانی ممکن است برای رسیدگی به تغییرات در پویایی خانواده و کمک به اعضای خانواده در بهبود ارتباطات استفاده شود.

۳. آموزش والدین:

آموزش به والدین در یادگیری مهارت های جدید برای رسیدگی به مشکلات رفتاری کمک می کند. والدین ممکن است راهبردهای نظم و انضباط جدید یا راه های مؤثرتری برای تعیین محدودیت ها و پیامدها بیاموزند.

۴. دارو:

اگرچه احتمال استفاده از دارو برای مشکلات طولانی مدت بیشتر است، اما اگر علائم شدید باشد، ممکن است نسخه ای برای رفع علائم خاص تجویز شود.

۵. گروه درمانی:

گروه درمانی ممکن است برای تقویت مهارت های اجتماعی یا مهارت های ارتباطی استفاده شود. کودکان یا نوجوانان ممکن است از حمایت همسالان نیز بهره مند شوند.

مداخله زودهنگام می تواند در درمان اختلال سازگاری موثر باشد و ممکن است از تبدیل این اختلال به وضعیت جدی تر مانند افسردگی اساسی جلوگیری کند.

درمان معمولاً برای اختلالات سازگاری مؤثر است. اگر کودک به یک نوع درمان به خوبی پاسخ ندهد، متخصص سلامت روان ممکن است رویکرد دیگری را امتحان کند.

اگر فکر می کنید فرزندتان اختلال سازگاری دارد

علائم اختلال سازگاری ممکن است به آرامی شروع شود. کودک شما ممکن است یک هفته از معده درد شکایت کند و هفته بعد به خاطر رفتن به مدرسه گریه کند.

تغییرات در خلق و خو یا رفتار را به عنوان یک مرحله حذف نکنید. بدون مداخله مناسب، علائم اختلال سازگاری احتمالا بدتر می شود.

اگر در مورد خلق و خو یا رفتار فرزندتان نگرانی دارید، از افراد دیگری که با فرزندتان در ارتباط هستند سوال بپرسید که آنها چه چیزی را متوجه می شوند. معلم، مربی مهدکودک می‌توانند بینشی در مورد اینکه آیا فرزند شما در زمینه‌های دیگر مشکل دارد یا خیر، ارائه دهند.

اگر متوجه تغییراتی در خلق و خو یا رفتار فرزندتان شدید و این تغییرات بیش از دو هفته طول کشید، با پزشک خود قرار ملاقات بگذارید. نگرانی های خود را به اشتراک بگذارید و افکار و نگرانی هایتان را مطرح کنید.

حتی اگر نتوانید یک رویداد استرس زا را که فرزندتان متحمل شده است شناسایی کنید، ممکن است او همچنان بر اساس رویدادی که رخ داده، دچار اختلال سازگاری باشد. شاید در مدرسه یا در خانه شخص دیگری هنگام ملاقات اتفاقی افتاده باشد. یا رویدادی که برای شما استرس زا نبوده ممکن است تأثیر بیشتری بر فرزند شما داشته باشد.

اگر آنچه در مورد فرزند شما می‌گذرد به عنوان اختلال سازگاری تشخیص داده نشود، تغییر در خلق و خو یا رفتار کودک شما می‌تواند نشانه‌ای از یک اختلال دیگری باشد.

پزشک هرگونه مشکل بالقوه سلامت جسمانی را که ممکن است در پس این تغییرات باشد رد می کند و در صورت لزوم، به یک متخصص سلامت روان ارجاع داده می شود.

منبع:

https://www.verywellmind.com/what-is-an-adjustment-disorder-in-children-4134257