روابط عاشقانه می توانند فرصتی قدرتمند برای حمایت از فردی که با اختلال استرس پس از سانحه کنار می آید فراهم کند. در این مقاله چند راهکار وجود دارد که می توانید با استفاده از آنها از عزیزان خود حمایت کنید.
اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) چالش های متعددی را ایجاد می کند که برای فردی که با آن دست و پنجه نرم می کند منحصر به فرد است. گاهی اوقات، علائم آن ممکن است برای شما و عزیزانتان مشکل ساز باشد، اما حمایت اجتماعی می تواند منبع ارزشمندی برای مدیریت آن باشد.مطالعه راههای حمایت از یک عزیز مبتلا به این اختلال نشان میدهد که شما متعهد هستید و میخواهید حتی در میان ناراحتی و سردرگمی احتمالی کمک کنید.تحقیقات نشان می دهد که روابط سالم و مثبت می تواند به ایجاد پایه ای برای درمان کمک کننده باشند. یک مطالعه در سال 2019 نشان داد که افراد با سطوح بالاتری از حمایت اجتماعی ادراک شده، علائم کمتری از اختلال استرس پس از سانحه مانند نشخوار فکری و احساس به دام افتادن را تجربه کردند.
۱. بیاموزید که چه چیزی باعث می شود شریک زندگی شما احساس امنیت کند
بر اساس تحقیقات منبع معتبر، ترس یکی از علائم اولیه اختلال پس از سانحه است. یکی از راه های مقابله با ترس، فراهم کردن یک محیط امن است. استفانی فو، نویسنده کتاب «آنچه استخوانهای من میدانند» که خاطراتی درباره سفر او با مشکلات پیچیده است، میگوید: «یکی از کارهایی که افراد واقعاً میتوانند برای حمایت از عزیزان مبتلا به PTSD پیچیده انجام دهند این است که یاد بگیرند چه چیزی میتواند به آنها احساس امنیت بدهد.هنگامی که شریک یا دوست شما احساس ناامنی می کند، ممکن است کارهایی را انجام دهید که به آنها کمک می کند احساس امنیت یا راحتی را بر اساس اینکه چه احساسی دارند بیشتر از همه دوستش دارند و احساس امنیت می کنند، انجام دهید، مانند:
- در آغوش گرفتن
- ارائه جملات تاکیدی شفاهی، مانند “خوب خواهد شد
- برای آنها آشپزی کنید یا یک هدیه کوچک به آنها بدهید
- گذراندن زمان با کیفیت با هم
با این حال، به این نکته باید توجه شود که :
هنگام فراهم کردن این امنیت، مطمئن شوید که به صراحت به فرد مورد علاقه خود کمک نمی کنید تا از آنچه می ترسد، اجتناب کند.
یکی از نمونههای آن این است که همیشه در مسیری خارج از جاده رانندگی کنید تا از صحنه تصادف جلوگیری کنید تا همسرتان احساس امنیت کند. بهترین کاری که می توانید برای عزیزتان انجام دهید این است که به او اجازه دهید تصمیم بگیرد که چه زمانی آماده تعامل با چیزی است و از او در تصمیم گیری حمایت کنید.
۲. به آنها اطمینان دهید
اطمینان دادن به عزیزانتان از ارزشمند بودن و دوست داشتنی بودن آن ها یک راه ساده اما قدرتمند برای حمایت از کسی است که با اختلال پس از سانحه مواجه است.
چه کلمات و جملاتی عزیز شما را تسکین می دهد؟
برای مثال:
- “من جایی نمی روم.”
- “تو از این شرایط عبور خواهی کرد.”خ
- “دوستت دارم.”
- “ما در این مسیر با هم هستیم”
- “در کنارت هستم”
- “اینو بدون که به خاطر تو اینجا هستم. “
فردی که با PTSD زندگی می کند ممکن است محرک های ترومای گذشته را تجربه کند، حتی اگر هیچ چیز خارجی وجود نداشته باشد که آشکارا احساس خطر را تضمین کند. در طول این لحظات، اطمینان کلامی خاص از طرف یکی از عزیزان ممکن است به خنثی کردن ترس و ایجاد حس آرامش کمک کند.
۳. ارتباط شفاف داشته باشید
هر فرد علائم و محرک های متفاوتی خواهد داشت. ارتباط شفاف می تواند به شما کمک کند تا حمایت کننده ترین راه ها را برای واکنش در هنگام بروز آن ها برنامه ریزی کنید. برقراری ارتباط در مورد علائم و محرک ها می تواند به شما در ایجاد یک واکنش عمدی و حمایتی کمک کند.
به عنوان مثال، یکی از علائم شایع آن، گسستگی است. اگر شریک زندگی یا دوست شما گسستگی را تجربه کند، ممکن است بی حسی یا جدایی عاطفی را نشان دهد.
اگر شریک زندگی شما با صدا یا احساسات خنثی شروع به تعامل با شما کند، ممکن است در ابتدا تفسیر آن سخت باشد. پرسیدن سوالاتی در مورد اینکه حالت یا لحن آن ها ممکن است چه چیزی را نشان دهد یا ندهد، مفید است.
یکی از راه هایی که می توانید از شریک زندگی خود حمایت کنید این است که از او بپرسید: ” شما به نوعی عصبانی به نظر می رسید. در حال حاضر چه چیزی را تجربه می کنید؟ آیا کاری هست که بتوانم انجام دهم؟ ”
اگر هنوز در حال یادگیری نحوه بروز PTSD برای فرد مورد علاقه خود هستید، ممکن است زمان ببرد تا بفهمید سبک ارتباطی شما چگونه خواهد بود.
۵. چند تمرین اساسی را با هم انجام دهید
هنگامی که محرک ها به وجود می آیند، چند روش مبتنی بر شواهد وجود دارد که افراد مبتلا به PTSD می توانند از آنها برای تنظیم سیستم عصبی خود استفاده کنند و احساس می کنند حضور بیشتری دارند. مثلا پیشنهاد دهید که با هم بنشینید و برخی از این تمرین ها را با هم انجام دهید. با انجام این کار، احساس آرامش و حضور بیشتری پیدا می کنید. با گذشت زمان، انجام تمرینات تنظیمی – معروف به هم تنظیمی هیجانی – می تواند به شریک زندگی شما کمک کند تا سیستم عصبی خود را تنظیم کند و احساس راحتی و ارتباط بیشتری داشته باشید.
روش هایی که هر کسی می تواند از آن ها برای تنظیم سیستم عصبی خود استفاده کند عبارتند از:
- تمرینات حضور در لحظه
- مدیتیشن
- تمرینات تنفسی
۶. روی نقاط قوت آن ها تاکید کنید
اگرچه مهم است که از نقاط قوتی که فرد از تروما می سازد تجلیل نکنیم، اما شناسایی، تایید و قدردانی از روش هایی که فرد مبتلا به PTSD در طول درمان خود طی کرده است، می تواند مفید باشد.
شناسایی و تایید نقاط قوت می تواند به شرح زیر باشد:
- “من شجاعت شما را تحسین می کنم.”
- “من از توانایی شما برای کنار آمدن قدردانی می کنم.”
- “من متوجه شده ام که شما چقدر قوی هستید. آیا شما (یا می توانید) به قدرت خود توجه کنید؟»
چه کاری را نباید انجام داد یا به فرد مبتلا نباید گفت
اظهاراتی که احساسات فرد را خدشه دار می کنند، باعث شرمساری می شود یا مقایسه های ناعادلانه ایجاد می کند، علائم PTSD را تشدید می کنند. چنین اظهاراتی عبارتند از:
- “چه بلایی سرت اومده؟”
- “تو داری مثل دیوونه ها رفتار میکنی.”
- “بیش از حد واکنش نشان می دهی.”
- “آنچه برای تو اتفاق افتاد آنقدرها هم بد نیست.”
منبع:
https://psychcentral.com/ptsd/how-to-help-someone-with-ptsd
