اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده (DSED)

اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده (DSED) یک وضعیت مربوط به دلبستگی است که با مشکل در ایجاد پیوندهای عاطفی با دیگران و عدم بازداری در اطراف غریبه ها مشخص می شود. این اختلال در کودکان خردسالی که غفلت، ضربه، ترک یا بدرفتاری را تجربه کرده اند، رخ می دهد.

بیشتر کودکان به طور طبیعی با بزرگسالانی که نمی شناسند محتاطانه رفتار می کنند. در بیشتر موارد، ترس از افراد ناآشنا مفید است. با این حال، کودکان مبتلا به اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده این ترس را ندارند.کودکانی که DSED دارند از غریبه ها نمی ترسند.

در واقع، آن‌ها در کنار افراد ناآشنا به قدری راحت هستند که در مورد سوار شدن به ماشین غریبه یا پذیرش دعوت به خانه یک غریبه فکر نمی‌کنند. اگر این اختلال درمان نشود، می تواند به یک مشکل ایمنی جدی تبدیل شود.

علائم اختلال درگیری اجتماعی مهارشده

علائم شایع اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده عبارتند از:

• رفتار فیزیکی و کلامی بیش از حد راحت نسبت به بزرگسالان ناآشنا
• عدم مراجعه به والدین یا مراقبین
• فقدان مرزهای اجتماعی
• حداقل بازداری در اطراف غریبه ها
• میل به همراهی با غریبه ها بدون هیچ تردیدی

ویژگی های اختلال درگیری اجتماعی مهارشده

کودکان مبتلا به DSED ممکن است ویژگی های خاصی را نشان دهند. در اینجا سه مورد برای بررسی وجود دارد

۱) هیچ اولویتی برای مراقب کنندگان وجود ندارد

اکثر کودکان به دنبال تماس با مراقبان اصلی خود هستند، به خصوص زمانی که به آرامش و کمک نیاز دارند. به عنوان مثال، کودکی که از تاب می افتد و زانویش آسیب می بیند، احتمالاً به دنبال والدین یا مراقبی می گردد که او را به زمین بازی آورده است تا او را آرام کند و زخم را درمان کند.

اگر کودکی با اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده در پارک بیفتد، ممکن است برای حمایت عاطفی به سراغ یک غریبه (کاملاً بیگانه) برود. آنها ممکن است به یک رهگذر بگویند که صدمه دیده یا حتی روی یک نیمکت پارک روی آغوش یک غریبه بنشینند و گریه کنند.

رفتار مهارنشدنی کودک می تواند برای مراقبین گیج کننده و آزاردهنده باشد. درک اینکه چرا کودک بدون لحظه‌ای تردید با بزرگسالان ناآشنا ارتباط برقرار می‌کند، برای هر بزرگ‌سالی که درگیر است، دشوار است.

۲) مشکل در دانستن اینکه چه کسی قابل اعتماد است

کودکان خردسال در شناسایی مهاجمان خوب نیستند، اما بیشتر آنها در مورد افرادی که نمی شناسند محتاط هستند. اکثر بچه‌ها می‌توانند بر اساس چهره یک فرد، در مورد اینکه یک غریبه مهربان یا بدجنس به نظر می‌رسد، قضاوت کنند. تحقیقات نشان داده است که کودکان ارزیابی های اولیه در مورد قابل اعتماد بودن یک فرد را بر اساس ظاهر آن شخص انجام می دهند.

برای کودکی که این اختلال را دارند، مشکلات در تشخیص چهره ممکن است به تمایل آنها برای صحبت و تعامل با غریبه ها کمک کند. تحقیقات با استفاده از تصویربرداری مغز نشان داده است که کودکان مبتلا به این اختلال نمی توانند بین فردی که مهربان و ایمن به نظر می رسد و فردی که به نظر می رسد غیرقابل اعتماد است، تمایز قائل شوند.

۳) میل شدید مهربانی

کودکان مبتلا به اختلال درگیری اجتماعی بازدارنده، خواهان مهربانی دیگران هستند. از آنجایی که آنها نمی توانند به طور خاص یک فرد امن را شناسایی کنند، ممکن است نسبت به هر کسی که به آنها توجه می کند محبت نشان دهند – از جمله فردی که امن نیست.

برای یک کودک مبتلا به این اختلال غیرعادی نیست که یک غریبه را در خواربارفروشی در آغوش بگیرد یا با یک بزرگسال ناآشنا در زمین بازی صحبتی کاملا شخصی داشته باشد. آنها حتی ممکن است با خانواده دیگری در پارک بنشینند انگار که به پیک نیک دعوت شده اند.

کودکی که دارای اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده است، بی‌توجه به دنبال محبت فیزیکی است. برای مثال، ممکن است در اتاق انتظار روی دامان یک غریبه بنشیند.

رفتارهای اختلال درگیری اجتماعی مهارنشده بر اساس سن

رفتارهای اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده می تواند با بزرگتر شدن کودک تغییر کند و تکامل یابد.

۱) کودکان نوپا

کودکان نوپا مبتلا به این اختلال معمولاً نسبت به بزرگسالان ناآشنا ترس نشان نمی دهند، مانند دست گرفتن با یک غریبه یا نشستن روی دامن شخصی که به تازگی ملاقات کرده اند.

۲) پیش دبستانی ها

در طول سال‌های پیش‌دبستانی، کودکان مبتلا به DSED رفتارهای جلب توجه مانند ایجاد صداهای بلند در زمین بازی برای وادار کردن بزرگسالان ناآشنا به آنها را نشان می‌دهند.

۳) کودکان مدرسه ای

در دوران کودکی، کودکان اغلب بیش از حد آشنایی کلامی و فیزیکی و بیان غیرمعتبر احساساتشان را نشان می دهند. در میان همسالان، آن ها ممکن است بیش از حد صمیمی باشند . برای مثال ممکن است هنگام ملاقات با یک همکلاسی جدید برای اولین بار بگویند “می خواهم به خانه شما بروم”.

۴) نوجوانان

نوجوانان مبتلا به اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده با همسالان، والدین، معلمان و مربیان مشکل دارند. آنها تمایل دارند روابط سطحی با دیگران ایجاد کنند، با تعارض دست و پنجه نرم کنند، و به نشان دادن رفتارهای بی رویه نسبت به بزرگسالان ادامه می دهند.

۵) بزرگسالان

در حالی که تحقیقات در این زمینه محدود است، برخی از مطالعات نشان داده اند که کودکان مبتلا به DSED ممکن است در بزرگسالی، همراه با علائم عاطفی بیشتر، اختلالات شناختی بیشتری را تجربه کنند.

تشخیص اختلال درگیری اجتماعی مهارشده

این اختلال در ابتدا به عنوان زیرشاخه ای از اختلال دلبستگی واکنشی در نظر گرفته می شد. با این حال، در ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری (DSM-5)، اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده به عنوان یک تشخیص جداگانه طبقه بندی شد.

برای تشخیص اختلال درگیری اجتماعی مهارنشده، کودک باید الگویی از رفتار را نشان دهد که شامل نزدیک شدن و تعامل با بزرگسالان ناآشنا و همچنین حداقل دو مورد از رفتارهای زیر باشد:

• رفتار کلامی یا فیزیکی بیش از حد صمیمی که با مرزهای فرهنگی و اجتماعی مناسب، سازگار نیست
• کاهش یا عدم تمایل به نزدیک شدن و تعامل با بزرگسالان آشنا
• کاهش یا عدم بررسی مجدد با یک مراقب بزرگسال قبل از جسارت دور شدن از آن، حتی در محیط های ناآشنا
• تمایل به رفتن با یک بزرگ سال ناآشنا بدون هیچ تردیدی

علاوه بر معیارهای تشخیصی از نظر رفتاری، کودک باید سابقه غفلت داشته باشد که یکی از موارد زیر مشهود است:

• غفلت اجتماعی، از جمله فقدان مداوم نیازهای عاطفی اولیه برای صمیمیت، تحریک و محبت که توسط بزرگسالان مراقبت کننده برآورده می شود.
• تغییرات مکرر در مراقبان اولیه که فرصت های کودک را برای ایجاد دلبستگی های پایدار محدود می کند
• پرورش در محیط‌های غیرعادی که فرصت‌های کودک را برای ایجاد دلبستگی‌های انتخابی محدود می‌کند (مثلاً پرورشگاه)

اگر کودک بیش از 12 ماه این رفتار را از خود نشان دهد، این اختلال پایدار در نظر گرفته می شود. هنگامی که کودک تمام علائم را در سطوح نسبتاً بالایی نشان می دهد، این اختلال به عنوان شدید توصیف می شود.

اختلال درگیری اجتماعی مهارنشده در مقابل سایر اختلالات

اختلال درگیری اجتماعی مهارنشده مشابه اختلال دلبستگی واکنشی (RAD) و اختلال کم توجهی بیش فعالی (ADHD) است. در اینجا نحوه مقایسه آنها آمده است.

DSED در مقابل RAD

در RAD، کودکان در ایجاد وابستگی عاطفی با والدین یا مراقبان خود مشکل دارند. آنها اغلب برای ابراز محبت تلاش می کنند، در کنترل احساسات خود مشکل دارند و از تعامل با دیگران می ترسند.

از طرف دیگر، کودکان مبتلا به DSED نسبت به دیگران بیش از حد رفتار محبت آمیز نشان می دهند. در حالی که آنها صمیمی و دوستانه هستند، برای ایجاد ارتباط معنادار با افراد دیگر تلاش می کنند.

DSED در مقابل ADHD

رفتارهای کودک دارای اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده ریشه در مشکلات کنترل تکانه ندارد اما این مشکلات در سایر اختلالات شایع است.

به عنوان مثال کودکی که مبتلا به ADHD است ممکن است در زمین بازی فرار کند و فراموش کند که چک کند که آیا والدینش در نزدیکی او هستند یا نه . کودک مبتلا به اختلال مشارکت اجتماعی مهار نشده، بدون اینکه به پدر و مادر خود فکر کند،جدا خواهد شد، زیرا آن ها نیاز به اطمینان از حضور مراقب خود را احساس نمی کنند.

علل اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده

اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده در اثر بی توجهی در دوران نوزادی ایجاد می شود. اما اغلب در مورد اینکه غفلت چیست و چه چیزی در ایجاد اختلالات دلبستگی در کودکان نقش دارد، اختلاف وجود دارد.

بی توجهی در دوران شیرخوارگی با پیوند و دلبستگی تداخل می کند. این امر توانایی کودک را برای ایجاد روابط قابل اعتماد با مراقبین مختل می کند و اغلب تا زندگی بزرگسالی ادامه می یابد.

هنگامی که این افراد به طور مداوم به نیازهای آنها پاسخ می دهند، نوزادان یاد می گیرند که به مراقبان خود اعتماد کنند. برای مثال، نوزادی که در پاسخ به گریه‌های گرسنه‌اش سیر می‌شود، یاد می‌گیرد که می‌تواند روی والدین خود برای تغذیه حساب کند.

کودکانی که مورد بی توجهی قرار می گیرند ممکن است با مراقبان خود ارتباط برقرار نکنند.
اگر کودکی که گریه می‌کند مدام نادیده گرفته شود، متوجه می‌شود که اطرافیانش غیرقابل اعتماد هستند. نوزادی که بیشتر اوقات با مشارکت اجتماعی اندک بدون مراقبت رها می شود، ممکن است هیچ نوع رابطه ای با یک مراقب برقرار نکند. در نتیجه، آن کودک در معرض خطر اختلال دلبستگی قرار می گیرد.

در حالی که عواقب آن می تواند شدید باشد، توجه داشته باشید که همه کودکانی که نادیده گرفته شده اند به اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده مبتلا نمی شوند.

نگرانی برای پدر و مادر خوانده ها

اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده ناشی از بی توجهی است که در چند ماه اول زندگی رخ می دهد. این اختلال تقریباً همیشه در سن دو سالگی ایجاد می شود.

با این حال، اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده ممکن است تا مدت ها پس از حل مسائل غفلت آشکار نشود. والدین رضاعی، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها و سایر مراقبانی که کودکانی را تربیت می‌کنند که در دوران نوزادی مورد غفلت قرار گرفته‌اند، باید بدانند که کودکان ممکن است همچنان در معرض خطر ابتلا به مشکلات دلبستگی باشند، حتی اگر دیگر مورد غفلت قرار نگیرند.

شیوع اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده

DSED چقدر رایج است؟ تصور می شود که اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده نسبتاً نادر است. کودکانی که در موسسات (مانند پرورشگاه ها) بزرگ شده اند و آنهایی که چندین بار در مراکز نگهداری بوده اند، در معرض بالاترین خطر ابتلا به این اختلال هستند.

بسیاری از کودکان با سابقه سوء استفاده یا بی توجهی به اختلالات دلبستگی مبتلا نمی شوند، اما مطالعات نشان می دهد که حدود 20 درصد از کودکان در جمعیت های پرخطر به اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده مبتلا می شوند.

خطرات اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده

برای بچه ها حائز اهمیت است که از غریبه ها و افراد بالقوه خطرناک ترس داشته باشند. تربیت کودک مبتلا به اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده می تواند برای مراقبین بسیار گیج کننده و وحشتناک باشد.

یک کودک چهار ساله مبتلا به این اختلال ممکن است با یک غریبه در مرکز خرید سرگردان شود یا یک کودک نه ساله ممکن است بدون اینکه به ایمنی یا عواقب احتمالی این اقدامات فکر کند وارد خانه همسایه‌اش شود.

مراقبانی که کودکی را با اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده بزرگ می کنند، باید مراقب باشند تا مطمئن شوند که کودک وارد یک موقعیت خطرناک نمی شود. آنها ممکن است نیاز به مداخله مکرر برای جلوگیری از تعامل کودک با غریبه ها داشته باشند.

کودکان مبتلا به اختلالات دلبستگی برای ایجاد روابط سالم با معلمان، مربیان مهدکودک و همسالان تلاش می کنند. رفتار آنها می تواند به اندازه کافی برای اطرافیانشان، مانند خانواده همکلاسی، هشدار دهنده باشد که مانع از فعالیت های اجتماعی شود.

درمان اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده

برای کودکان مبتلا به اختلالات دلبستگی مهم است که مراقبت مداوم از مراقبان پایدار دریافت کنند. کودکی که همچنان از خانه‌ای به خانه‌خوانده دیگر نقل مکان می‌کند یا خانواده و مراقب مشخصی ندارد، احتمالاً بهبود نمی‌یابد.

هنگامی که مراقبت مداوم ایجاد شد، درمان می تواند به تقویت پیوند بین کودکی که غفلت را تجربه کرده و یک مراقب اولیه کمک کند.

اگر نگران این هستید که کودک تحت مراقبت شما ممکن است اختلال دلبستگی داشته باشد، با پزشک اطفال خود صحبت کنید. آنها می توانند فرزند شما را برای ارزیابی جامع به یک روانپزشک یا روانشناس ارجاع دهند.

مقابله با اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده

اقداماتی وجود دارد که والدین و مراقبان می توانند برای کمک به کودکان مبتلا به DSED در ایجاد پیوند و مدیریت رفتارهای خود انجام دهند.

ایجاد ثبات:

اگر کودکی مبتلا به اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده تشخیص داده شده است، ارائه مراقبت پایدار، قابل اعتماد و مداوم برای او ضروری است.

انتظارات و قوانین را تعیین کنید:

توضیح واضح قوانین و پیامدها می تواند حس سازگاری بیشتری در کودکان ایجاد کند و مرزها را تعیین کند.

کارهای روزمره و همیشگی را ایجاد کنید:

با داشتن روال های روزمره که هر روز دنبال می کنید، ثبات را تقویت کنید. کمک به کودکان در دانستن آنچه از آن ها انتظار می رود و سپس پایبندی به آن می تواند به ایجاد حس اعتماد در مراقبین کمک کند.

منبع:

https://www.verywellmind.com/what-is-disinhibited-social-engagement-disorder-4138254