اختلال شخصیت ضد اجتماعی (ASPD) یک وضعیت در ارتباط با سلامت روانی است. افراد مبتلا نسبت به دیگران بی احترامی نشان می دهند. آنها از هنجارها یا قوانین پذیرفته شده اجتماعی پیروی نمی کنند. قانون را زیر پا می گذارند یا به اطرافیان خود آسیب جسمی یا روحی وارد می کندد . آنها ممکن است عواقب را نادیده بگیرند یا از پذیرفتن مسئولیت اعمال خود امتناع کنند.
اختلال شخصیت ضد اجتماعی زیر مجموعه از اختلالات شخصیت است. اختلالات شخصیت بر نحوه تفکر یا رفتار افراد تأثیر می گذارد.
ویژگی های ASPD معمولاً در اواخر دوران کودکی یا اوایل سال های نوجوانی ایجاد می شود. قبل از ۱۸ سالگی، این بیماری به عنوان اختلال سلوک تشخیص داده می شود. کودکان مبتلا به اختلال سلوک ممکن است دروغ بگویند، دزدی کنند، قوانین را نادیده بگیرند یا سایر کودکان را مورد آزار و اذیت قرار دهند. اگر زود تشخیص داده شود و درمان شود ، ممکن است تا بزرگسالی ادامه پیدا نکند. در صورتی که ادامه یابد، تشخیص در ۱۸ سالگی به اختلال شخصیت ضد اجتماعی تبدیل می شود.
چه چیزی باعث اختلال شخصیت ضد اجتماعی (ASPD) می شود؟
هیچ دلیل واحدی برای اختلال شخصیت ضد اجتماعی وجود ندارد، اما عوامل زیر ممکن است خطر ابتلا به این اختلال را در فرد افزایش دهد:
- بیولوژی: افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی ممکن است سطوح غیرعادی سروتونین داشته باشند. سروتونین یک ماده شیمیایی در مغز است که خلق و خو و احساس شادی ما را تنظیم می کند.
- محیط: تروما یا سوء استفاده در اوایل دوران کودکی خطر ابتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی را در مراحل بعدی زندگی افزایش می دهد.
- ژنتیک: ممکن است برخی از عوامل ژنتیکی وجود داشته باشد که می تواند برخی افراد را مستعد ابتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی کند. با این حال، هیچ عامل ژنتیکی وجود ندارد که مسئول این بیماری باشد.
- سبک زندگی: در حدود نیمی از افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی نیز مشکلاتی با مواد مخدر یا الکل دارند.
- جنسیت: مردان بیشتر از زنان در معرض ابتلا به ASPD هستند.
علائم و نشانه های اختلال شخصیت ضد اجتماعی (ASPD) چیست؟
افراد مبتلا به ASPD معمولاً مجموعه ای از رفتارها و ویژگی های زیر را نشان می دهند:
بی توجهی مداوم به حقوق دیگران:
نقض قوانین اجتماعی، انجام اقدامات غیرقانونی و آسیب رساندن به دیگران بدون پشیمانی.
رفتارهای فریبکارانه:
دروغ گویی مکرر، استفاده از دیگران برای منافع شخصی و دستکاری دیگران.
تکانشگری:
ناتوانی در برنامه ریزی بلندمدت و رفتارهای بی پروا.
تحریک پذیری و پرخاشگری:
درگیری های فیزیکی مکرر یا رفتارهای خشونت آمیز.
عدم مسئولیت پذیری:
ناتوانی در حفظ شغل یا انجام تعهدات مالی.
فقدان پشیمانی:
بی اعتنایی نسبت به آسیب هایی که به دیگران وارد کرده اند.
درمان اختلال اختلال شخصیت ضد اجتماعی
درمان ASPD چالش بر انگیز است، زیرا بسیاری از مبتلایان انگیزه ای برای تغییر رفتار خود ندارند. با این حال، روش های زیر می توانند تا حدی مؤثر باشند:
۱. روان درمانی:
- درمان شناختی-رفتاری (CBT): برای تغییر الگوهای فکری مخرب و مدیریت تکانشگری.
- درمان گروهی: ایجاد مهارت های اجتماعی و تعامل مثبت.
۲. دارو درمانی:
اگرچه داروی خاصی برای ASPD وجود ندارد، اما دارو های ضد افسردگی، ضد اضطراب و تثبیت کننده خلق می توانند علائم مرتبط مانند تحریک پذیری یا تکانشگری را کاهش دهند.
۳. مداخلات اجتماعی:
برنامه های توان بخشی و حمایت خانوادگی می توانند به بهبود تعاملات اجتماعی کمک کنند.
منبع:
- https://my.clevelandclinic.org/health/diseases/9657-antisocial-personality-disorder
- American Psychiatric Association. (2013). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (5th ed.). Washington, DC: American Psychiatric Publishing.
- Blair, R. J. R. (2013). Neurobiology of psychopathy and antisocial behavior. Nature Reviews Neuroscience, 14(11), 786–799.
- Raine, A. (2018). The Anatomy of Violence: The Biological Roots of Crime. Vintage Publishing.
- Glenn, A. L., & Raine, A. (2014). Neurocriminology: Implications for the punishment, prediction, and prevention of criminal behavior. Nature Reviews Neuroscience, 15(1), 54–63.
- Hare, R. D. (2003). Without Conscience: The Disturbing World of the Psychopaths Among Us. Guilford Press
