بیماری پارکینسون یک اختلال پیشرونده است که سیستم عصبی و قسمت هایی از بدن که توسط اعصاب کنترل می شود را تحت تاثیر قرار می دهد. علائم به آرامی شروع می شود. اولین علامت ممکن است لرزشی باشد که به سختی قابل فهمیدن است و فقط در یک دست بروز می کند . لرزش نشانه شایعی در این بیماری است، در عین حال ممکن است باعث سختی یا کندی در حرکت شود.
در مراحل اولیه بیماری پارکینسون، علائم در صورت شما ممکن است کمتر بروز کند یا اصلاً ظاهر نشود. ممکن است هنگام راه رفتن بازوهای شما تکان نخورند. گفتار شما آرام یا نامفهوم شود. نشانه های بیماری پارکینسون با پیشرفت بیماری در طول زمان بدتر می شود.
علائم اولیه پارکینسون
علائم آن به تدریج ایجاد می شود. اغلب با یک لرزش خفیف در یک دست و احساس سفتی در بدن شروع می شوند. با گذشت زمان، علائم دیگری بروز می کنند و برخی از افراد ممکن است دچار زوال عقل شوند.
برخی از علائم اولیه بیماری پارکینسون ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- تغییرات حرکتی مانند لرزش
- اختلالات هماهنگی و تعادل که می تواند باعث شود که شخص اشیا را رها کند یا زمین بخورد
- از دست دادن حس بویایی
- تغییر در راه رفتن ، بنابراین فرد کمی به جلو خم می شود یا هنگام راه رفتن به دور خودمی چرخد
- حالت های ثابت صورت به دلیل تغییر در اعصاب کنترل کننده عضلات صورت
- لرزش صدا یا صدای ملایم تر
- دست خط متراکم و کوچکتر
- مشکلات خواب ناشی از بی قراری پاها و عوامل دیگر
- بر اساس یک مطالعه در سال 2015، اختلال خواب حرکت سریع چشم، ممکن است یک پیش بینی کننده قوی باشد.
علائم حرکتی ممکن است از یک طرف بدن شروع شود و به تدریج هر دو طرف را درگیر کند.
سایر علائم رایج عبارتند از :
- تغییرات خلقی، از جمله افسردگی
- مشکل در جویدن و بلعیدن
- خستگی
- یبوست
- مشکلات پوستی
- زوال عقل، هذیان ها، و توهماتی که می توانند در زمان ایجاد شوند
داشتن این علائم به این معنی نیست که فرد مبتلا به بیماری پارکینسون است. شرایط مختلف دیگر می توانند علائم مشابهی داشته باشند، مانند:
- پارکینسونیسم (Parkinsonism)
- ضربه به سر
- آنسفالیت
- سکته
- آتروفی سیستم چندگانه
- فلج فوق هسته ای پیشرونده
در حال حاضر هیچ آزمایشی برای بیماری پارکینسون وجود ندارد. شباهت آن به سایر وضعیت ها می تواند تشخیص آن را در مراحل اولیه دشوار کند.
علل پارکینسون
بیماری پارکینسون یک اختلال عصبی است که با ایجاد تغییراتی در مغز به وجود می آید. اینکه دقیقاً چرا اتفاق می افتد نامشخص است، اما دانشمندان برخی از متغیرها را شناسایی کرده اند.
- سطوح پایین دوپامین
- سطوح پایین نوراپی نفرین
- اجسام لویی یا اجسام لِوی
- عوامل ژنتیکی
- بیماری های خود ایمنی
ريسک فاکتورهاي پيشگويي کننده در ايجاد بيماري پارکینسون
چندین عامل محیطی ممکن است خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را افزایش دهند.
آسیب مغزی تروماتیک مربوط به گذشته: به عنوان مثال، آسیب های سر ناشی از ورزش های تماسی، ممکن است خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهد.
قرار گرفتن در معرض سموم: مانند آفت کش ها، حلال ها، فلزات و سایر آلاینده ها.
جنسیت: مردان 50 درصد بیشتر از زنان در معرض ابتلا به این بیماری هستند، اگرچه یک مطالعه در سال 2016 نشان می دهد که خطر ابتلا به این بیماری برای زنان ممکن است با افزایش سن افزایش یابد.
سن: این بیماری اغلب از سن 60 سالگی ظاهر می شود.
برخی داروها: برخی داروها می توانند منجر به پارکینسونیسم شوند، که در آن فرد دچار لرزش و سایر علائم می شود
علائم معمولا از سن 60 سالگی ظاهر می شود. با این حال، 5 تا 10 درصد از افراد مبتلا به این بیماری دچار پارکینسون زودرس هستند که قبل از 50 سالگی شروع می شود.
پیشگیری از بیماری پارکینسون
پیشگیری از بیماری پارکینسون ممکن نیست، اما برخی از عادات مادام العمر ممکن است به کاهش خطر کمک کند.
1) اجتناب از سموم
افراد باید هنگام استفاده از مواد شیمیایی سمی بالقوه مانند علف کش ها، آفت کش ها و حلال ها احتیاط کنند.
در صورت امکان، باید اقدامات زیر را انجام دهند:
پرهیز از استفاده غیر ضروری از آفت کش ها و علف کش ها
استفاده از جایگزین هایی برای محصولات حاوی سموم شناخته شده مانند پاراکوات
در مواردی که امکان اجتناب از آنها وجود ندارد، اقدامات احتیاطی مانند پوشیدن لباس های محافظ انجام دهید
2) خودداری از ضربه به سر
برای محافظت در برابر آسیب مغزی، افراد می توانند اقدامات زیر را انجام دهند:
– استفاده از محافظ سر در طول ورزش های تماسی
– استفاده از کلاه ایمنی هنگام دوچرخه سواری یا موتورسواری
– بستن کمربند ایمنی هنگام سفر با ماشین
– دنبال کردن مراقبت های پزشکی در ارتباط با ضربه مغزی و اجتناب از خطرات بعدی تا زمانی که پزشک بگوید انجام این کار بی خطر است
3) ورزش
بر اساس بررسی های صورت گرفته در سال 2018، ورزش منظم ممکن است به پیشگیری یا درمان بیماری پارکینسون کمک کند. صاحب نظران خاطرنشان می کنند که فعالیت بدنی می تواند به حفظ سطح دوپامین در مغز کمک کند.
4) رژیم غذایی
برخی از انتخاب های مربوط به رژیم غذایی ممکن است به کاهش خطر پارکینسون و سایر بیماری ها کمک کند. تحقیقات نشان داده است که موارد زیر کمک کننده هستند:
الف) زردچوبه: ادویه ملایمی که افراد می توانند به سوپ، چای و سایر غذاها اضافه کنند. حاوی کورکومین، یک ماده آنتی اکسیدانی است
ب) فلاونوئیدها: تحقیقات نشان می دهد که این آنتی اکسیدان ممکن است خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را کاهش دهد. انواع توت ها، سیب، برخی سبزیجات، چای و انگور قرمز حاوی فلاونوئیدها هستند.
ج) اجتناب از آلدئیدها: گرم کردن و استفاده مجدد از برخی روغنهای پخت و پز، مانند روغن آفتابگردان، ممکن است باعث تشکیل آلدئیدها شود که مواد شیمیایی سمی هستند و به پارکینسون و سایر بیماریها منجر میشوند. تحقیقات انجام شده در سال 2020 نشان می دهد که سیب زمینی سرخ شده در روغن های پخت و پز قبلا استفاده شده می تواند سطوح بالایی از آلدئید داشته باشد.
منبع:
https://www.medicalnewstoday.com/articles/323396#prevention
