اختلال کمبود توجه (ADD) با بیش فعالی چه تفاوتی با هم دارند؟

اختلال کمبود توجه (ADD) یک اصطلاح منسوخ شده است که گاهی اوقات برای نوعی بی توجهی اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) استفاده می شود. ADHD  با ویژگی های بی توجهی، تکانشگری و بیش فعالی مشخص می شود. اصطلاح ADD اغلب برای توصیف افرادی با ویژگی های بی توجه و تکانشی اما بدون ویژگی های بیش فعالی استفاده می شود.

ویژگی های ADD

این افراد تلاش زیادی یرای حفظ توجه و تمرکز طولانی می کنند. برخی از ویژگی های این نوروتیپ عبارتند از:

• به راحتی حواسشان پرت می شودتو
• دشواری در پیروی از دستورها
• دشواری در انجام وظیفه
• فراموشی
• گم کردن وسایل شخصی مانند کلید یا کتاب
• عدم توجه به جزئیات
• گستره کوتاه توجه

کودکان مبتلا به ADHD بدون مولفه بیش فعالی ممکن است به نظر بی حوصله یا بی علاقه به فعالیت های کلاس باشند. آنها ممکن است مستعد رویاپردازی یا فراموشی باشند، آهسته کار کنند و کارها را نیمه تمام رها کنند.
تکالیف، میزها و کمدهای آنها ممکن است نامرتب به نظر برسند. آنها گاهی وسایل شخصی خود  را در مدرسه و خانه گم می کنند یا تکالیف مدرسه را اشتباه انجام می دهند و در انجام تکالیف شکست می خورند. این شرایط می تواند معلمان و والدین را ناامید کند و  اغلب به اشتباه  این موضوع را به عنوان یک مسئله رفتاری  تشخیص دهند. تمام این عوامل موجب می شوند  که کودکان در کلاس نمره ضعیفی کسب کنند و حمایت مورد نیاز خود را دریافت نکنند.

ویژگی های ADDدر کودکان، نوجوانان و بزرگسالان

با وجود اینکه ویژگی های این اختلال در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان مشابه است، ممکن است در طول زمان نیز تغییر کنند. با این حال کودکان بیشتر تحت تاثیر قرار می گیرند. این ویژگی‌ها ممکن است زمانی که کودکان در محیط‌های کلاس درس حول محور انتظارات نوروتیپیک قرار دارند، قابل توجه‌تر و مخرب‌تر شوند.
نوجوانان و بزرگسالان همچنان علائمی مانند عدم توجه، مشکل در به خاطر سپردن اطلاعات و مشکل در سازماندهی را تجربه خواهند کرد.

تفاوت اختلال کمبود توجه (ADD) با بیش فعالی (ADHD)

در حالی که بسیاری از مردم به استفاده از اصطلاحات ADD و ADHD به صورت مترادف ادامه می دهند، مهم است که تشخیص دهیم که آنها یکسان نیستند. در اینجا چند نکته کلیدی وجود دارد که باید از آنها آگاه بود:
ADD یک اصطلاح قدیمی تر برای چیزی است که امروزه به عنوان ADHD شناخته می شود.
اصطلاح ADHD از اواسط دهه 1990 برای توصیف هر دو نوع بی توجه و بیش فعال استفاده شده است. با این حال، برخی از افراد همچنان از عبارت ADD به عنوان راهی برای نشان دادن اینکه این وضعیت شامل بیش فعالی به عنوان یک ویژگی نیست، استفاده می کنند.
DSM-5 در حال حاضر سه زیرگروه ADHD را تشخیص می دهد: نوع بی توجه (گاهی اوقات به طور معمول ADD نامیده می شود)، نوع بیش فعال- تکانشی و نوع ترکیبی.

به عنوان مثال، کودکانی که دارای دو تظاهرات دیگر بیش فعالی هستند، در مدیریت علائم در کلاس درس با چالش‌های بیشتری روبرو هستند. این کودکان دچار مشکلات انضباطی می شوند که موجب می شود حمایت مناسبی را دریافت نکنند.
کودکان مبتلا به ADHD از نوع بی توجه معمولاً در مدرسه اختلال ایجاد نمی کنند. حتی ممکن است در کلاس ساکت بنشینند، اما این بدان معنا نیست که برای تمرکز مشکلی ندارند. علاوه بر این، همه کودکان مبتلا به ADHD بی توجه شبیه هم نیستند.

کودکان مبتلا به ADHD نوع ترکیبی علائم متعددی از نوع بیش فعال- تکانشی و نوع بی توجه نشان می دهند

تشخیص اختلال کمبود توجه و ADHD

اگر کنجکاو هستید که آیا فرزندتان ADHD دارد یا خیر، با مشاور مدرسه، معلم یا پزشک فرزندتان در مورد درمان مناسب صحبت کنید. اگر سوالی دارید، همین امروز شروع کنید. پشتیبانی و پیگیری های زودهنگام می تواند اطمینان حاصل کند که کودک شما اختلالات کمتری را تجربه کند.

ممکن است متخصص اطفال فرزند شما را به روانشناس کودک ارجاع دهد که می تواند کودک شما را بیشتر ارزیابی کند تا ببیند آیا کودک شما با معیارهای ADHD مطابقت دارد یا نه و اگر چنین است، چه ویژگی هایی دارد و چه نوع حمایتی ممکن است نیاز داشته باشد.
این ارزیابی می تواند به تمایز ADHD از سایر مسائلی که ممکن است باعث ایجاد مشکل در تکالیف مدرسه شود کمک کند،

برای تشخیص ADD، فرد باید ۶ علامت از ۹ علامت زیر را داشته باشد:

• مشکل در حفظ توجه
• اغلب به نظر می رسد که گوش نمی دهد
• عدم توجه به جزئیات
• مشکل در سازماندهی وظایف و فعالیت ها
• گم کردن مکرر وسایل
• به راحتی حواسش پرت می شود
• فراموشی
• اجتناب از کارهایی که مستلزم تلاش ذهنی مداوم است
• با دنبال کردن دستورالعمل ها مشکل دارید

برای تشخیص ADHD با رفتار بیش فعال و تکانشی فرد باید ۶ مورد از علائم زیر را نشان دهد:

• بی قراری دست ها و پاها یا تکان خوردن در هنگام نشستن
• دویدن یا بالا رفتن نامناسب یا احساس بی قراری
• مشکل در انجام فعالیت های بی سر و صدا
• به نظر می رسد همیشه در حال حرکت است
• حرف زدن زیاد
• محو کردن پاسخ ها
• مشکلات نوبتی
• ناتوانی در نشستن
• مکرراً حرف دیگران را قطع می کند

برای تشخیص ADHD از نوع ترکیبی، فرد باید شش علائم (یا بیشتر) بی توجهی و شش علائم (یا بیشتر) بیش فعالی- تکانشی را نشان دهد.

درمان

نوع درمان انتخاب شده به نیازها و ویژگی های کودک بستگی دارد.

الف) داروها

ADHD اغلب با یکی از سه نوع دارو درمان می شوند: محرک های روانی، داروهای ضد افسردگی یا داروهای غیر محرک. این داروها می توانند به کودکان کمک کنند تا به انجام وظایف و تمرکز خود ادامه دهند.

۱. محرک‌های روانی:

محرک‌های روانی بر انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز تأثیر می‌گذارند و به افزایش انرژی و هوشیاری کمک می کنند. محرک های روانی شامل آمفتامین هایی مانند آدرال و متیل فنیدات ها مانند ریتالین و کنسرتا هستند.

۲. داروهای ضد افسردگی:

داروهای ضد افسردگی به بهبود خلق و خو و توجه کمک می کنند. داروهای ضد افسردگی رایجی که برای علائم بی توجهی ADHD تجویز می شوند عبارتند از Wellbutrin (بوپروپیون) و Effexor (ونلافاکسین).

۳. داروهای غیر محرک:

داروهای غیر محرک می توانند برای کسانی که عوارض جانبی ناخواسته ناشی از محرک ها را تجربه می کنند مفید باشند و شامل Strattera (اتوموکستین)، Qelbree (viloxazine) و Intuniv (guanfacine) می شوند که به تنظیم احساسات و بهبود تمرکز بر روی وظایف خاص کمک می کنند.

مانند هر دارویی، عوارض جانبی رایجی نیز وجود دارد. محرک های روانی، ضد افسردگی ها و غیر محرک ها می توانند باعث سرگیجه، کاهش اشتها، ناراحتی معده و غیره شوند. اگر متوجه شدید که کودک شما علائم غیرعادی را تجربه می کند، حتما با پزشک خود در میان بگذارید.

ب) روان درمانی و حمایت

چه والدین دارو را انتخاب کنند یا نه، سایر حمایت‌ها و تسهیلات می‌توانند به کودکان کمک کنند تا مهارت‌های مقابله‌ای جدید را توسعه دهند و درک بهتری از شرایط خود داشته باشند.

منبع:

https://www.verywellmind.com/add-and-attention-deficit-disorders-2161810