اختلالات اضطرابی

اختلالات اضطرابی بیماری های روانی جدی هستند که باعث نگرانی یا ترس قابل توجهی می شوند که از بین نمی روند و حتی ممکن است در طول زمان بدتر شوند. همه ما گاهی اوقات احساس اضطراب می کنیم، اما اختلال اضطرابی، اضطراب نسبتاً ثابت است و تأثیر بسیار منفی و شدیدی بر کیفیت زندگی دارد.

با توجه به موسسه ملی سلامت روان (NIMH)، تقریباً 19.1٪ از بزرگسالان در ایالات متحده به نوعی اختلال اضطراب مبتلا هستند. زنان نیز بیشتر در معرض ابتلا به اضطراب هستند، به همین دلیل است که کارشناسان اکنون توصیه می کنند که زنان و دختران بالای 13 سال باید به عنوان بخشی از مراقبت های معمول پزشکی از نظر اختلالات اضطرابی غربالگری شوند.

انواع اختلالات اضطرابی

انواع مختلفی از اختلالات اضطرابی وجود دارد. در حالی که همه با علائم اضطراب مشخص می شوند، هر کدام مجموعه منحصر به فرد خود را از ویژگی ها، علائم و معیارهای تشخیص دارند.

آگورافوبیا

آگورافوبیا یک ترس غیرمنطقی و شدید از قرار گرفتن در موقعیتی است که فرار غیرممکن است. فرد اغلب می ترسد که علائم هراس یا علائم دیگر را در ملاء عام تجربه کند، که باعث می شود از هر موقعیتی که ممکن است احساس وحشت، درماندگی یا به دام افتادن داشته باشند اجتناب کنند.

این رفتارهای اجتنابی اغلب زندگی را محدود می کنند، باعث می شنود فرد از رانندگی، خرید در مکان های عمومی، مسافرت هوایی یا موقعیت های دیگر اجتناب کند. در برخی موارد، این ترس می تواند آنقدر شدید شود که فرد نتوانند خانه خود را ترک کند.

اختلال اضطراب فراگیر

اختلال اضطراب فراگیر (GAD) شامل نگرانی و اضطراب بیش از حد مربوط به فعالیت ها و رویدادهای مختلف است. کنترل این نگرانی دشوار است و اغلب از یک نگرانی به نگرانی دیگر تغییر می کند.

در حالی که هیچ تهدید خاصی وجود ندارد، افراد مبتلا به GAD در مورد رویدادهای روزانه روزمره، رویدادهای جاری در اخبار، روابط یا رویدادهای بالقوه ای که ممکن است رخ دهند، احساس اضطراب می کنند.

اختلال هراس

اختلال هراس شامل تجربه حملات پانیک شدید و مداوم است که به طور غیرمنتظره و بدون هشدار یا هشدار کم رخ می دهد. حمله پانیک دارای علائم فیزیکی و احساسی مانند ضربان قلب سریع، افزایش تنفس و احساس وحشت شدید است.

لالی انتخابی

لالی انتخابی یک اختلال اضطرابی است که در دوران کودکی رخ می دهد. این شامل تجربه اضطراب، خجالت یا ترس است که مانع از صحبت کردن کودکان در محیط های خاص، مانند زمانی که در مدرسه یا در اطراف افراد غریبه است، می شود.

لالی انتخابی معمولاً در سنین دو تا چهار سالگی رخ می دهد و اغلب با بی قراری، عدم تماس چشمی و عدم بیان در مواجهه با موقعیتی که کودک از آن می ترسد همراه است.

اختلال اضطراب اجتماعی

اختلال اضطراب اجتماعی (SAD) که قبلا به عنوان فوبیای اجتماعی شناخته می شد، شامل ترس از موقعیت های اجتماعی است. این ترس ممکن است بر رویدادهای خاص مانند سخنرانی در جمع متمرکز باشد یا ممکن است شامل ترس عمومی تر از موقعیت های مختلف اجتماعی باشد.

افرادی که به این اختلال مبتلا هستند، احساس اغراق آمیزی دارند که دیگران هر کاری را که او انجام می دهد به دقت بررسی می کنند. ممکن است نسبت به خود بسیار انتقاد کنند و در موقعیت های اجتماعی هر دو علائم فیزیکی و احساسی ترس را تجربه کنند.

چنین علائمی شامل لرزش، ضربان قلب تند، ناراحتی معده و ترس است. این علائم اغلب باعث می شود که افراد در صورت امکان از موقعیت های اجتماعی اجتناب کنند.

فوبیای خاص

فوبیای خاص شامل ترس شدید از یک شی یا موقعیت خاص است که طاقت فرسا، غیرمنطقی و نامتناسب با تهدید واقعی است. هنگامی که با منبع ترس خود مواجه می شوند، علائمی مانند عرق کردن، گریه، لرزش، ضربان قلب سریع و افزایش تنفس را تجربه می کنند.

همانطور که اغلب در مورد سایر اختلالات اضطرابی اتفاق می افتد، افراد مبتلا به فوبیا ممکن است برای اجتناب از منبع ترس خود تلاش زیادی کنند. چنین رفتارهای اجتنابی می تواند باعث استرس اضافی شود و فعالیت های روزانه را محدود کند.

آیا OCD و PTSD اختلالات اضطرابی هستند؟

ویرایش پنجم “راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی” (DSM-5)، که ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی برای تشخیص بیماری های روانی از آن استفاده می کنند، آنچه را که به طور کلی اختلالات اضطرابی در نظر گرفته می شود به سه دسته تقسیم می کند:

• اختلالات اضطرابی
• اختلالات وسواسی جبری و مرتبط با آن
• اختلالات مرتبط با تروما و استرس

این تمایز نشان می دهد که در حالی که اختلالات دارای یک اشتراک و مرتبط هستند، اما به طور مشخص متفاوت هستند. این طبقه‌بندی‌ها در آخرین نسخه راهنمای تشخیصی، DSM-5-TR باقی مانده‌اند.

در حالی که OCD و PTSD دیگر به طور رسمی به عنوان اختلالات اضطرابی طبقه بندی نمی شوند، ویژگی های مشترک زیادی دارند و علائم اضطراب در هر دو بیماری رایج است.

الف) اختلال وسواس فکری عملی (OCD)

اختلال وسواس فکری عملی (OCD) شامل تجربه افکار مزاحم، معروف به وسواس و رفتارهایی است که به عنوان اجبار شناخته می شود. قبل از انتشار DSM-5، OCD نوعی اختلال اضطرابی در نظر گرفته می شد، زیرا این وسواس ها برای بسیاری از افراد اضطراب قابل توجهی ایجاد می کنند.

وسواس ممکن است روی چیزهایی مانند ترس از میکروب ها، نیاز به داشتن چیزها به ترتیب خاص یا افکار مزاحم در مورد موضوعات تابو متمرکز شود. اجبارها رفتارهایی هستند که افراد اغلب به عنوان راهی برای تسکین اضطراب ناشی از افکار وسواسی انجام می دهند. آنها ممکن است شامل اقداماتی مانند شمارش، بررسی یا شستشو باشند.

شرایط مربوط به OCD و همچنین در رده “OCD و اختلالات مرتبط” شامل اختلال بدشکلی بدن، اختلال احتکار و تریکوتیلومانیا است.

ب) اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) وضعیتی است که می تواند به دنبال یک رویداد آسیب زا رخ دهد. شامل علائمی مانند تغییر در خلق و خو، برانگیختگی و تحریک پذیری است. افراد ممکن است افکار مزاحم، خاطرات و کابوس های مربوط به تروما داشته باشند. بازگشت به گذشته، هوشیاری بیش از حد، اضطراب و اجتناب از یادآوری از دیگر علائم رایج هستند.

سایر اختلالات مرتبط با تروما و استرس در این گروه DSM شامل اختلالات سازگاری و اختلال دلبستگی واکنشی است.

علائم اختلال اضطرابی

اختلالات اضطرابی با مجموعه ای از علائم همراه است و هیچ فردی تجربه مشابهی ندارد. هر اختلالی تمایل دارد علائم متفاوتی نیز داشته باشد. علائم مشترک اختلالات اضطرابی به طور کلی عبارتند از:

• مشکل در خوابیدن
• سرگیجه
• خشکی دهان
• احساس عصبی بودن، نگرانی، وحشت، ترس و ناراحتی
• سفتی عضلانی
• حالت تهوع
• ضربان قلب سریع یا نامنظم
• دست ها و/یا پاهای عرق کرده یا سرد
• گزگز یا بی حسی در دست ها یا پاها
• نمی تواند آرام باشد یا ثابت بماند

وقتی علائم فیزیکی و روانی ترس و اضطراب مانند عرق کردن، ضربان قلب، تنگی نفس، لرزش، نگرانی یا استرس را تجربه می کنید، اینها نشانه هایی هستند که نشان می دهد اتفاقی در حال رخ دادن است که می تواند یک تهدید باشد و باید با آن مقابله کنید.

علل اضطراب

میلیون ها بزرگسال آمریکایی (و همچنین کودکان و نوجوانان) در مقطعی از زندگی خود دچار اختلال اضطراب می شوند. هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند که چه چیزی باعث اختلالات اضطرابی می‌شود، اگرچه ژنتیک، محیط، سطح استرس، تغییرات مغزی و تروما ممکن است نقش داشته باشند.

محققان همیشه در مورد این پیوندها بیشتر کشف می کنند. ترکیبی از عوامل احتمالاً در ایجاد شرایط اضطرابی نقش دارد. برخی از عواملی که دخیل بوده اند عبارتند از:

۱. شیمی مغز:

استرس شدید یا طولانی مدت می تواند موجب تغییرات در تعادل شیمیایی مغز شود. چنین تغییراتی می تواند در بروز اختلالات اضطرابی نقش داشته باشد.

۲. تجربیات:

رویدادهای استرس زا یا آسیب زا نیز می توانند بموجب این امر شوند.

۳. سابقه خانوادگی:

داشتن اعضای نزدیک خانواده با علائم اختلالات اضطرابی، خطر ابتلای فرد را افزایش می دهد.

۴. عوامل ژنتیکی:

برخی از ژن ها ممکن است فرد را مستعد ابتلا به این اختلال کنند.

۵. شرایط پزشکی:

برخی از بیماری های زمینه ای می تواند به احساس اضطراب کمک کند. برخی از این موارد عبارتند از درد مزمن، بیماری قلبی، دیابت، مشکلات تیروئید، شرایط تنفسی، مصرف مواد مخدر و ترک دارو.

۶. شخصیت:

افرادی که دارای ویژگی های شخصیتی خاصی هستند، مانند درونگرایی و روان رنجورخویی، ممکن است بیشتر مستعد تجربه سطوح بالاتری از اضطراب باشند.

تشخیص

هیچ آزمایش خاصی وجود ندارد که بتوان برای تشخیص اختلال اضطراب انجام داد، اگرچه ممکن است پزشک برخی آزمایش‌ها را برای رد کردن مشکلات جسمانی انجام دهد. مشاور، که از ابزارها و سؤالات تشخیصی خاص برای کمک به تعیین نوع اختلال شما استفاده می کند.
روانشناس یا روانپزشک سوالاتی می پرسد و از ابزارهای ارزیابی برای کمک به تشخیص اینکه آیا شما اختلال دارید یا نه استفاده می کند. آنها می خواهند ماهیت علائم شما، مدت زمان و شدت آنها را بدانند. آنها همچنین می خواهند بفهمند که آیا علائمتان موجب اختلال در زندگی شما شده است یا نه.

آنها از «راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی» (DSM) برای تشخیص این شرایط استفاده می‌کنند.

درمان اضطراب

گزینه های مختلفی برای درمان اختلالات اضطرابی وجود دارد. یک متخصص سلامت روان می تواند به تعیین اینکه چه چیزی برای شما بهتر است کمک کند.\

۱) روان درمانی

روان درمانی می تواند به افراد کمک کند تا مدیریت جنبه های عاطفی، شناختی و رفتاری اضطراب را یاد بگیرند. یکی از روش های مؤثر روان درمانی برای اختلالات اضطرابی، درمان شناختی رفتاری (CBT) است. این رویکرد به افراد برای شناسایی افکار منفی خودکار و تحریف‌های شناختی که به احساس اضطراب کمک می‌کنند تمرکز دارد.

مواجهه درمانی نوع دیگری از CBT است که می تواند برای برخی از انواع اضطراب مفید باشد. در این رویکرد، افراد به تدریج در معرض چیزهایی قرار می گیرند که از آنها می ترسند، اغلب در حالی که همزمان از تکنیک های آرام سازی برای کمک به آرام کردن پاسخ استرس بدن استفاده می کنند.

۲) داروها

برخی از داروها نیز می توانند برای کمک به تسکین علائم اضطراب تجویز شوند که عبارتند از:

• داروهای ضد افسردگی: می توانند به تغییر سطوح انتقال دهنده های عصبی خاص در مغز کمک کنند تا علائم اضطراب را کاهش دهند.
• بنزودیازپین ها: به سرعت عمل می کنند و اغلب به عنوان یک درمان کوتاه مدت استفاده می شوند.
• بتا بلوکرها: معمولا برای درمان فشار خون بالا استفاده می شوند، اما می توانند به تسکین برخی از علائم فیزیکی اضطراب نیز کمک کنند.

استراتژی های مقابله ای

راهبردهای مقابله ای اغلب بر راه هایی برای مدیریت موثرتر اضطراب تمرکز می کنند. تغییرات سبک زندگی مانند محدود کردن مصرف کافئین، استراحت کافی و انجام ورزش منظم ممکن است مفید باشد.

تکنیک‌های مدیریت استرس از جمله تنفس عمیق، یوگا و آرام‌سازی پیشرونده عضلانی نیز می‌توانند هنگام مدیریت احساس اضطراب مفید باشند. اپلیکیشن‌های مربوط به اضطراب می‌توانند شما را از طریق این تکنیک‌ها راهنمایی کنند.

اگر دچار اختلال اضطرابی هستید، گزینه های درمانی زیادی وجود دارد که به شما کمک می کنند تا زندگی خود را به بهترین شکل انجام دهید. به یاد داشته باشید، درمان ممکن است زمان ببرد تا شما و پزشکتان بهترین گزینه ها را برای شما کشف کنند. صبور باشید و ارتباط خود را با متخصص سلامت روان خود حفظ کنید تا بهترین برنامه را متناسب با نیازهای فردی خود بیابید.

منبع:

https://www.verywellmind.com/anxiety-disorder-2510539