تربیت کودکان یکی از سخت ترین و لذت بخش ترین کارهای دنیاست که ممکن است کم ترین آمادگی را برای آن داشته باشید.
پدر و مادر خوب کسی است که تلاش می کند به نفع کودک تصمیم گیری کند. یک والد خوب نباید کامل باشد. هیچ کس کامل نیست. هیچ کودکی هم کامل نیست. در نظر گرفتن این موضوع زمانی مهم است که انتظارات خود را تنظیم کنیم. تربیت موفق به معنای رسیدن به کمال نیست. اما این بدان معنا نیست که نباید به سمت این هدف حرکت کنیم.
۱. اعتماد به نفس کودک خود را تقویت کنید
کودکان هنگامی که خود را از دید والدینشان می بینند، خودپندارشان شروع به رشد کردن می کند. تن صدای شما، زبان بدنتان و تمام حالات شما توسط کودکانتان جذب می شوند. حرف ها و اقدامات شما به عنوان پدر و مادر بیش از هر چیز دیگری بر رشد عزت نفس آن ها تاثیر می گذارد.
تحسین موفقیت ها، هر چند کوچک، باعث غرور آن ها می شود؛ اجازه دادن به کودکان برای انجام کارها به طور مستقل، باعث می شود آن ها احساس توانایی و قدرت کنند. در مقابل، تحقیر کردن نظرات یا مقایسه نامناسب کودک با دیگران باعث می شود که کودک احساس بی ارزشی کند.
از بیان جملات تکراری یا استفاده از کلمات به عنوان سلاح خودداری کنید. جملاتی مانند “چه کار احمقانه ای کردی!” یا “تو بیشتر از برادر کوچکت مثل یک بچه رفتار می کنی!” درست مانند ضربات فیزیکی باعث آسیب می شوند.
کلمات خود را با دقت انتخاب کنید و دلسوز باشید. به فرزندان خود بگویید که همه اشتباه می کنند و شما هنوز آن ها را دوست دارید، حتی زمانی که رفتار آن ها را دوست ندارید.
۲. خوب بودن بچه ها را دریابید
آیا تا به حال به این فکر کرده اید که در یک روز خاص چند بار به فرزندانتان واکنش منفی نشان می دهید؟ ممکن است بیش از تعریف و تمجید، انتقاد کنید. نظر شما در مورد رئیسی که با این همه راهنمایی منفی با شما رفتار می کند، حتی اگر نیت خوبی داشته باشد، چیست؟
روش موثرتر این است که کارهای خوب و درست کودکان را ببینید:
“تختت خود را بدون اینکه ازت بخوام مرتب کردی – این فوق العاده است!”
” من بازی شما با خواهرتان را تماشا می کردم و شما بسیار صبور بودید.”
این اظهارات بیشتر از سرزنش های مکرر، رفتار خوب را در طولانی مدت تشویق خواهد کرد. هر روز چیزی برای تعریف و تمجید پیدا کنید. عشق، آغوش گرفتن و تعریف و تمجیدهای شما می تواند شگفتی آفرین باشد و اغلب به اندازه کافی پاداش داشته باشد. به زودی متوجه خواهید شد که در حال “رشد” بیشتر رفتاری هستید که دوست دارید ببینید.
3. محدودیت ها را تعیین کنید و به آن تعهد داشته باشید
نظم و انضباط در هر خانه ای ضروری است. هدف نظم و انضباط کمک به کودکان در انتخاب رفتارهای قابل قبول و یادگیری خودکنترلی است. آنها ممکن است محدودیت هایی را که برای آنها تعیین می کنید آزمایش کنند، اما آنها برای تبدیل شدن به بزرگسالانی مسئولیت پذیر به این محدودیت ها نیاز دارند.
۴. برای فرزندانتان وقت بگذارید
برای والدین و بچه ها اغلب سخت است که برای یک وعده غذایی خانوادگی دور هم جمع شوند، چه رسد به اینکه زمان با کیفیتی را با هم بگذرانند. اما احتمالاً چیزی وجود ندارد که بچهها بیشتر از این بخواهند. صبح ها 10 دقیقه زودتر از خواب بیدار شوید تا بتوانید با کودک خود صبحانه بخورید یا ظرف ها را در سینک بگذارید و بعد از شام قدم بزنید. بچهها زمانی که توجهی که میخواهند از والدین خود دریافت نمیکنند، اغلب بدرفتاری میکنند، زیرا مطمئناً به آنها توجه میشود.
بسیاری از والدین وقت گذاشتن با فرزندانشان را برایشان مفید می دانند. هر هفته یک “شب ویژه” برای با هم بودن ایجاد کنید و به فرزندان خود اجازه دهید تصمیم بگیرند که چگونه وقت خود را بگذرانند. به دنبال راههای دیگر برای ارتباط بیشتر باشید – یادداشت یا چیز خاصی را در جعبه غذای کودک خود قرار دهید.
به نظر میرسد نوجوانان نسبت به بچههای کوچکتر به توجه کمتری از سوی والدین خود نیاز دارند. از آنجایی که فرصت های کمتری برای والدین و نوجوانان برای دور هم جمع شدن وجود دارد، والدین باید تمام تلاش خود را انجام دهند تا زمانی که نوجوانشان تمایل به صحبت کردن یا شرکت در فعالیت های خانوادگی را ابراز می کند، در دسترس باشند. شرکت در کنسرت ها، بازی ها، و رویدادهای دیگر با نوجوانتان باعث میشود که با او ارتباط برقرار کنید و به شما این امکان را میدهد که از راههای مهمی درباره فرزندتان و دوستانش بیشتر بدانید.
5. الگوی خوبی باشید
کودکان با تماشای والدین خود چیزهای زیادی در مورد نحوه رفتار کردن یاد می گیرند. هر چه جوان تر باشند، نشانه های بیشتری از شما می گیرند. قبل از اینکه جلوی فرزندتان رفتارهای پرخاشگرانه نشان دهید، به این فکر کنید: آیا میخواهید کودکتان هنگام عصبانیت اینگونه رفتار کند؟ توجه داشته باشید که دائماً توسط فرزندانتان تحت نظر هستید. مطالعات نشان داده است که کودکانی که کتک می زنند معمولاً الگوی پرخاشگری در خانه دارند.
ویژگی هایی را که می خواهید در فرزندان خود ببینید الگو کنید:
کارهایی را برای دیگران انجام دهید بدون اینکه انتظار پاداشی داشته باشید. تشکر و قدردانی کنید. مهمتر از همه، با فرزندانتان همان طور رفتار کنید که انتظار دارید دیگران با شما رفتار کنند.
6. ارتباط را در اولویت قرار دهید
شما نمی توانید از بچه ها انتظار داشته باشید که همه کارها را صرفاً به این دلیل انجام دهند که شما به عنوان یک والدین «این را می گویید». آنها به همان اندازه که بزرگسالان می خواهند، شایسته توضیح هستند. اگر برای توضیح دادن وقت نگذاریم، بچه ها شروع به تعجب در مورد ارزش ها و انگیزه های ما می کنند و اینکه آیا آنها مبنایی دارند یا خیر. والدینی که با فرزندان خود استدلال می کنند، به آنها اجازه می دهند که بدون قضاوت درک کنند و یاد بگیرند.
انتظارات خود را روشن کنید. اگر مشکلی وجود دارد، آن را توصیف کنید، احساسات خود را بیان کنید و از فرزندتان دعوت کنید تا با شما روی راه حل کار کند. حتماً عواقب آن را نیز لحاظ کنید. پیشنهادات خود را ارائه دهید. پذیرای پیشنهادات فرزندتان نیز باشید. مذاکره کنید. کودکانی که در تصمیم گیری ها شرکت می کنند، انگیزه بیشتری برای اجرای آنها دارند.
7. انعطاف پذیر باشید
اگر اغلب از رفتار فرزندتان احساس “ناامیدی” می کنید، شاید انتظارات غیر واقعی دارید. والدینی که به “باید” فکر می کنند (به عنوان مثال، “کودک من باید تا به حال آموزش دیده باشد”) ممکن است مطالعه در مورد این موضوع یا صحبت با سایر والدین یا متخصصان رشد کودک مفید باشد.
محیط های کودکان بر رفتار آنها تأثیر می گذارد، بنابراین ممکن است بتوانید با تغییر محیط آن رفتار را تغییر دهید. اگر متوجه شدید که دائماً به کودک ۲ سالهتان «نه» میگویید، به دنبال راههایی برای تغییر محیط اطراف خود باشید تا موارد کمتری ممنوع باشد. این باعث ناامیدی کمتری برای هر دوی شما می شود.
همانطور که فرزند شما تغییر می کند، به تدریج باید سبک فرزندپروری خود را تغییر دهید. به احتمال زیاد، روشی که اکنون با فرزند شما جواب می دهد ، در یک یا دو سال دیگر به خوبی جواب نخواهد داد.
نوجوانان کمتر ار والدین خود و بیشتر از همسالان خود الگوبرداری می کنند. اما به ارائه راهنمایی، تشویق و انضباط مناسب ادامه دهید و در عین حال به نوجوان خود اجازه دهید استقلال بیشتری کسب کند. و از هر لحظه برای ایجاد ارتباط استفاده کنید!
۸. نشان دهید که عشق شما بی قید و شرط است
شما به عنوان پدر و مادر، مسئول اصلاح و هدایت فرزندان خود هستید. اما اینکه شما چگونه راهنمایی اصلاحی خود را بیان می کنید، تفاوت در نحوه دریافت آن توسط کودک ایجاد می کند. هنگامی که مجبورید با کودک خود روبرو شوید، از سرزنش، انتقاد یا عیب جویی خودداری کنید، که به عزت نفس لطمه می زند و می تواند منجر به رنجش شود.
۹. نیازها و محدودیت های خود را به عنوان والدین بشناسید
با این قضیه روبرو شوید – شما کامل نیستید. شما دارای نقاط قوت و ضعفی هستید. توانایی های خود را بشناسید – “من عاشق و فداکار هستم.” قسم بخورید که روی نقاط ضعف خود کار کنید – “من باید منعطف باشم.” سعی کنید از خود، شریک زندگی و فرزندانتان انتظارات واقع بینانه داشته باشید.خودتان را ببخشید. سعی کنید فرزندپروری را به یک شغل قابل مدیریت تبدیل کنید. به جای اینکه سعی کنید همه چیز را به یکباره بررسی کنید، روی موضوعی تمرکز کنید که به بیشترین توجه نیاز دارند.
تمرکز بر نیازهایتان شما را خودخواه نمی کند. این به سادگی به این معنی است که شما به سلامت خود اهمیت می دهید، که یکی دیگر از ارزش های مهم برای الگوبرداری از فرزندانتان است.
منبع:
https://kidshealth.org/en/parents/nine-steps.html
